ВЕГЕТАЦИСКИ ПОДРАЧЈА НА РЕПУБЛИКА МАКЕДОНИЈА

ВЕГЕТАЦИСКИ ПОДРАЧЈА НА РЕПУБЛИКА МАКЕДОНИЈА – општ поим за која било синхоролошка единица. Ј. Браунбланљует (1923) разликува 4 категории вегетациски подрачја:

  1. Вегетациската регија е најкрупната синхоролошка категорија. Се карактеризира со поголем број климазонални фитоценози и ендемизам од повисок ранг (фамилии, секции и родови). Регијата се дели на провинции. 2.
  2. Провинцијата се одликува барем со една климазонална фитоценоза и ендемизам од ранг на вид и род. Таа се дели на сектори. 3.
  3. Секторот е вегетациско подрачје без свои климазонални фитоценози, но со свои ендемични видови. Тој се дели на дистрикти. 4.
  4. Дистриктот е вегетациско подрачје што нема свои фитоценози и нема свои реликтни ендемни видови.

Во Македонија се застапени следниве вегетациски подрачја или регии:

  1. Медитеранската регија се протега покрај Средоземното Море и по долините на реките навлегува подлабоко во копното. Во Македонија е претставена со две провинции:
  • Егејската провинција е тракиски сектор со зонално распространета ас. Цоцциферо-царпинетум ориенталис. Посебно може да се издвои мигдонскиот дистрикт во дојранскиот крај, каде што има значајна појава на ас. Цоцциферо-љуерцетум фраинетто и демиркапискиот дистрикт, каде што се појавуваат ас. Аристолоцхио-Фагетум и ас. Царпино бетули-Буџо-Фагетум.
  • Јадранската провинција е црнодримски сектор. Карактеристична е ас. Сеслерио-Острѕетум царпинифолие, со видовите: Сеслериа аутумналис, Салвиа оффициналис, Молткеа петраеа, Диосцореа балцаница. Од овој сектор може да се издвои дреначкиот дистрикт со Аесцулус хѕппоцастанум и Платанус ориенталис.

2. Евросибирско–северноамериканската регија, во која припаѓаат сите дабови, букови, борови, смрчеви, како и крајречни и поплавни фитоценози. Во Македонија сите тие припаѓаат на мезиската провинција. Во оваа провинција зонално се распространети плоскачевите шуми (ас.Љуерцетум Фраинеттум церрис) и шумите на буката (Фагус моесиаца). Мезиската провинција во РМ може да се расчлени на: мариовски, малешевско-осоговски, стримонски, поречки, западномакедонски и дардански сектор.

  •  Мариовскиот сектор го опфаќа планинскиот венец НиџеКожуф долж македонско-грчката граница. Може да се издвојат повеќе дистрикти:

а. Дистрикт на реката Коњарка, со бели борови шуми во субалпски појас;

б. Змеичкиот дистрикт со реликтни шуми од црн и бел бор;

в. Дудички дистрикт со стари буково-елови шуми;

г. Дистрикт Две Уши со реликтни шуми од ас. Цолурно-Острѕетум Царпинифолиае и ас. Фагетум Субмедитерранеум.

  • Малешевско-осоговскиот сектор се издвојува од другите сектори со широко распространување на ас. Лузуло-Фагетум и со деградирани плоскачеви шуми без цер и без ела. Само локално се среќаваат горунови шуми. Може да се издвои дистриктот Црвена Река со ас. Фаго-Ацеретум хелдреицхии и дистриктот Планеница со шума од Острѕа царпинифолиа.

– Стримонскиот сектор ги опфаќа планините Беласица, Огражден, Плачковица и Еленица. Може да се издвојат:

а. Беласички дистрикт – со појава на Таџус баццата, Илеџ аљуифолиум, во субалпскиот појас Алнус виридис, Ви-тис идаеа;

б. Моноспитовскиот дистрикт се наоѓа околу Моноспитовското Блато. Карактеристична е ас. Пе-риплоцо-Алнетум глутиносае со Осмунда регалис, Платанус ориенталис, Фраџинус паллисае и Стапхилеа пинната;

в. Дистрикт Зрновска Река (Уломиа) – со појава на Цорѕлус цолурна, Цастанеа сатива, а широко е распространета и Лузуло фагетум;

г. Дистрикт Чам Чифлик (Струмичко) – карактеристична со ас. Цоцциферо-Царпинетум ориенталис и ас. Пинетосум палласианае.

– Поречки сектор – ја зафаќа Поречката Котлина и кањонот на реката Треска. Западно од реката се распространети силикатни стени и на нив шуми од плоскач и од питом костен, а источно се распространети карбонатни стени со реликтни шуми од Пинус палласианае, Љуерцус тројанае и Фагус моесиаца. Реката Студенчица

– Западномакедонскиот сектор – ги опфаќа Пелагониската, Преспанската и Кичевската Котлина, Дебарца, потоа областите на реката Студенчица и Јама (Бистра). Тоа е зона на Љуерцетум-Фраиннето Церрис, а дабот цер формира појас над плоскачевата зона.

– Дардански сектор – карактеристичен со шуми од бука, ела и смрека. Се разликуваат:

а. радички дистрикт со појава на ас. Ацери Обтусати-Фагетум Острѕо Љуерцетум пубесцентис, а од одделните видови се значајни Рамондиа сербица и Фраџинус еџцелсиор. б.горновардарски дистрикт со шуми од питом костен и од горун.

3. Арало-касписка регија, сарматска провинција – карактеристична со степска вегетација. Во Македонија можат да се издвојат:

– пеонски сектор – во Овче Поле и Тиквеш. Карактеристични со: ас. Астрагало мориниетум, Еуротиетум цератоидес, Епхедро прунетум тенеллае.

– десаретски сектор – на Галичица со Стипа медитеранеа.

4. Алпско-високонордиска регија – со тревни заедници и реликтни видови што растат на врвовите на планините во алпскиот појас. Тие припаѓаат на високобалканската провинција. Може да се расчлени на:

– корапски сектор со ас. Линарио-Валерианетум Бетисцеи.

– шарски сектор: а. Љуботенски дистрикт со ас. Трифолио норици-Царицетум; б. Дистрикт Орловец-Црн Врв со ас. Сиеверсио-Оџѕриетум Дѕгинае, ас. Јасиони Цурвулетум. Се расчленува на:

– бистрански сектор со ас. Едраиантхо-Оџѕтропетум.

– караџички сектор со ас. Диантхи Јакупицензи-Елинетум и со видовите Рхододендрон мѕртифолиум, Аљуилегиа ауреа.

– пелистерски сектор со ас. Диантхи мѕртинервии-Фестуцетум, ас. Мутелино-Царицетум фоетидае и ас. Лино-Сеслериетум.

– кајмакчалански сектор со ендемичниот вид Диантхус каимакцаланикус. Р. Р.

Напишете коментар

Вашата адреса за е-пошта нема да биде објавена.