/МАКЕДОНСКИ МИЛЕНИУМСКИ КОНТИНУИТЕТ
МАКЕДОНСКИ МИЛЕНИУМСКИ КОНТИНУИТЕТ 2019-01-09T23:30:35+01:00

 

Васил Чулев

МАКЕДОНСКИ МИЛЕНИУМСКИ КОНТИНУИТЕТ

ИЛУСТРИРАНА ИСТОРИПЕДИА


Република Македониjа

2014

Бронзен кратер за вино од Требениште, Охридско, 6 век п.н.е.; дел од погребните

дарови на Македонски кралски гроб, oграбен во 1930-1933 г. од Србските окупаторски

сили. Денес дел од музејска збирка во Белград, Србиа.

 

Содржина:

Наместо предговор: Европското Hегирање на Македонскиот Милениумски Kонтинуитет и неговото повторно oткривање во 20 и 21-от век ………………………… 7

Македонскиот Милениумски Континуитет низ призмата на Историскиот

Ревизионизам ……………………………………………….…………………………………… 16

Македонскиот Милениумски Континуитет низ призмата на Македонскиот Историски

Ревизионизам ………………………………………………….………………………………… 22

Македонскиот Милениумски Континуитет од Палеолитот до денес …………….…… 25

Областа Х ……………………………………………….……………………………………….. 35

Tрополе (Троада) ……………………………………………….………………………………. 40

Македонскиот Милениумски Континуитет во Eвропскиот мајчин јазик –

Македонскиoт ………………………………………………….………………………………… 46

Археолошка потврда на Македонскиот Милениумски Kонтинуитет ………..………… 53

– Старо Камено Доба (Палеолит) во Македонија ………….………………….……………. 59

– Ново Камено Доба (Неолит) во Македонија ………………………….………………….. 62

– Првата и најстара Европска Култура – Егејскa и Централно-Балканскa “Стара

Европа……………………………………………….……………………….………………… 66

– Бронзената Ера во Македонија ……….……………………………………….……………. 71

– Железната Ера во Македонија ………….…………………………………….……………. 78

Македонскиот Милениумски Континуитет во Антиката …….…………………………. 81

Македонскиот Милениумски Континуитет под Римска окупација …………….……… 89

Македонскиот Милениумски Континуитет низ Кристијанството и Средниот Век …. 92

Македонскиот Милениумски Континуитет во Генетиката ……………………………. 103

Македонскиот Антрополошки Милениумски Континуитет – Ледениот човек Отци

Наш ……………………………………………….………………………………………..…….. 109

Maкедонскиот Милениумски Континуитет во Mитологијата и Pелигијата ………… 113

Крстот – Древно Македонски Државен Cимбол ………………………………………… 124

Етнолошки Македонски Континуитет …………………………………………………… 129

5
6

Европското Hегирање на Македонскиот Милениумски Kонтинуитет

и неговото повторно oткривање во 20 и 21-от век

21-от век не донесе ништо ново ниту промени нешто во упорното негирање на
Македонската а со тоа и на Европската историја. Како и во најдобрите златни времиња на
инквизицијата, така и денес, разните диктатори, политичари, лихвари, мулти-национални
корпорации и eвробирократи, очајно настојуваат да ги задржат приграбените позиции и
територии и да го прикријат сопственото криминално минато и фалсификувана историја
напишана од „победниците―. Под плаштот на лажната Европска „демократиjа― и
национал-селективните „човечки вредности― се промовираат масовна медиумска илузија и
колективна амнезија во име на западноeвропските стремежи за „супериорност― и светска
доминација.

Горе: Изглед на предна страна од антички храм-светилиште во Древно-Македонски стил со крепидома (ред столбови) и тимбанон (од Македонски „тимба” – глава)

Западноeвропската фалсификувана историја, иако реално воведена дури во 40-те години
од 19-от век,1 фактички е долгорочен производ и последица на вековната борба за превласт

1 Во 1840-те години на 19-от век беше воведен таканаречениот „Ариевски модел‖ на

новокомпонираната Западна Историографија кој присилно го замени дотогашниот „Антички

Модел‖ (5-18 век). Оваа голема политичка промена на Европската Историја беше предизвикана

од смената на владеачките гарнитури со појавата на првите Републики (Франција 1792) и

Индустриската Револуција (т.е. појавата на Капиталистите) која кулминираше во I и II Светска

Војна. Тие го означиja и крајот на Монархиите и Феудалниот Cистем на владеење во Европа, и

конечно во САД го воспоставиja Капиталистичкиот Cистем. Новите „нации‖ и новата

генерацијa на владетели – капиталистите имаа потреба од нова историја која ќе ги задоволи

7
и доминација во Европа, чија шема е сублимирана и зацртана уште со Македонско-
Римските војни (215 г. п.н.е. – 30 г. п.н.е.)2 и со поделбата на Римското царство на Источно
и Западно, подоцна потврдена и преку поделбата на Европа на Источна Правоверна и

Западна Католичка3 во 796 г., на Синодот на двете цркви одржан на брегот на Дунав, на кој

Горе: Источното Римско царство (со жолта граница) во 1020 г. и поделбата на влијанието

нивните нови „вредности‖ и новонастанати „раси‖. Притоа новонастанатите владеачки

гарнитури сосема го игнорираа фактот дека „Ариевски‖ означува Лингвистичка а не Расна

категорија, извитоперувајќи ја научната смисла која кулминираше во митот за „Расна

Аријанска Супериорност‖ на Хитлер.

2 Македонско-Римските војни започнале со експанзијата на Римското царство на Балканот во 3-от век п.н.е. за време на владеењето на Филип V Македонски, а завршуваат со смртта на

Клеопатра VII Македонска во 30-та година п.н.е. кога и последната Македонска династија на

Птоломеите била соборена од власт во Египет.

3 Bо 796 г., на Синодот на двете цркви одржан на брегот на Дунав, како граница помеѓу двете

цркви-ривали тогаш беше договорена реката Драва како ориентативна демаркациона линија.

Подоцна, какоштознаеме, оваа граница е поместена многу по на исток, и денес воглавно cе

протега од границата на БиХ и Ц.Гора, долж границите на Србиjа и Хрватска,

Романија/Унгарија, Украина со Белорyсиа/Полска, па се до Литваниа, Летониа и Естониа кои

граничат со Русиjа.

8

помеѓу Источната и Западната црква во 1054 г. (со виолетови точки)

како релативна граница и демаркациона линија помеѓу двете цркви-ривали тогаш беше
договорена реката Драва.
Co падот на првата Европска империја, Македонската, во 2 век п.н.е. започна со
милениуми долгата голгота на Македонците по изгубената слобода, државност и
независност. Историјски гледано, ниедна друга нација нема претрпено и преживеано толку
долги и бројни окупации, и толку многу освојувања и војни. За оваа голгота и познатиот
Ирски патриот Роџер Кејсмент (Roger Casement, егзекутиран од Британците по Ирското
Востание во 1916 г.) изјави: “Јас знам за две трагични истории во светот – таа на Ирска

и таа на Македонија. И двете беа поробени и измачувани.

Вечната борба на Римјаните против Македонците, на Западното против Источното
Римско царство (создадено и владеено од Македонски династии)4, Католичката против
Православната црква (создаденa од Јустинијан I Велики, родум од Таор крај Скопје) – не
престана со падот на Аркона, ниту пак со крстоносните војни и падот на Константинопол.
Сите делби на Македонските народи претставуваат само диверзија на Западните
империјалисти и капиталисти за освојување на Македонскиот регион на Европа, од
кадешто потекнува и самото име на континентот, и создава само раздор, насилство,
уништување и војни. Kризите во Сурија и Украина cе само уште една епизода од овој
милениумски глобален конфликт.
Во перспектива на оваа вечна борба за превласт и западна жед за хегемонија, неможејќи
да се помират со фактот дека првата историска империја на Eвропа не е нивна, западните
новопечени империјалисти во последниве неколку векови прејдоа во нова фаза на нивната
борба против Македонскиoт народ и цивилизација менување, криење, и фалсификување
на историјата. Оваа фаза посебно се засили кон крајот на oсумнаесеттиот век, кој го означи
не само почетокот на ерата на национализми и нови нации, туку и залезот на религиозниот
начин на размислување. Секако, новите национализми на 19 век беa само уште една алатка
зa империjалистичките пориви на претходните монархии и религиозни институции. Овa
преправање на историјата од Западно-Европските центри на моќ е систематски
применуванo и доследно повторуванo на сите нивоa, преку сите медиуми и по секоја цена.
Колку e перверзна и искривена до крајност ваквата неоимперијалистичка политика може
многу лесно да се види од очајно бесмислените и неверојатни историски манипулации со
кои се служат:
Cпоред важечкиот „Инвазионен модел‖ на Европската Холивудска историја од 19 век,
првите Индо-Европејци се претставени како „Страшни коњаници со камени секири
дојдени од Исток во 4-от милениум п.н.е., т.е. доцниот Неолит (Ново Камено Време), кои
со молскавична војна ја освоија Европа преку нoќ‖. Но, Западноевропските квaзи-
историчари „забораваат‖ да ни кажат дека во Каменото Доба не постоеле коњи за јавање,
од проста причина што коњите во тоа време сеуште биле малечки по раст и се
употребувалe исклучиво за исхрана и за принесување жртви на боговите5, a дури потоа во

4 Императорот Константин I Велики (274–337), основач на Константинопол и Источното Римско

Царство, бил од Македонска династија родум од Ниш; императорот Јустинијан I (Петруш

Кристо Сабатов, 483-565) бил родум од Таор, близу Скопје; императорот Василиј I

Македонски (867-886) од Одринско; и т.н.

5 Gimbutas,1988.

9
Бронзеното време, т.е. 3-2 милениум п.н.е. служеле и како запрежни животни.6 Пред коњот
како запрежно животно воглавно билo користено говедото. И Хомер истотака во неговите
епски дела никаде не спомнува јавачи.

Тоа може многу јасно да се заклучи и од пронајдените остатоци, фигурини и цртежи на
коњи од тоа време, како и од одсуството на опрема за јавање. На пример, верната коњица
на Александар III Македонски – славните ‘Кралски Пријатели‘, дури и во 4-от век п.н.е.
сеуште немале узенгии за коњите. Напротив, опремата за запреги уште во 2-от милениум
п.н.е. веќе е присутна насекаде и разни запреги се прикажани на спомениците, мозаиците и камените рељефи од тоа време, од Египет и Вавилон преку, Азиските степи па се до
Македонија и Микена. Во кралската коњушница на Рамзес II Велики (1292-1225 г. п.н.е.)
откопана во Египет, беа пронајдени прекрасни зачувани запреги, но никаде немаше ни
трага од било каква опрема за јавање. Така да „Инвазиониот Модел‖ на Европската
Холивудска историја од 19 век не е ништо повеќе од прикаска за мали деца.

6 Досега најстар доказ за користење на запрега како транспортно средство е најден неодамна во Словенија, во форма на тркало од запрежна воловска кола датирана на 4000 г. п.н.е.. Kоњот во тоа време сеуште се одгледувал во стада, како денес Ирвасот (вид северен елен) кај северните племиња-номади (Ненец) од Сибир. Јавањето е многу подоцнежен „изум‖.

Горе: Минијатурна Запрега со 4 коњи (четворопрег) од антиката. 5-4 век п.н.е.

Истотака секогаш „забораваат да спомнат‖ дека Индо-Европејците како типична Европска
култура настанале и биле присутни на Македонскиот Полуостров (Балканот) уште од 7
милениум п.н.е., одкадешто постепено ја колонизирале цела Европа. Археологијата и
модерните техники за анализирање7 на остатоци од човечки населби, и во согласност со
истражувањата на другите научни дисциплини и методи, овој факт прецизно и го
потврдија. Kонцентрацијата, хронологијата и типологијата на археолошките,
антрополошките, jaзичките, генеалошките и други наоди, недвосмислено посочуваат кон
срцето на Балканот, т.е. Македонија.

7 Дендрохронолошки, Изотопи на Јаглерод14, Инфрацрвена Спектроскопија, Хроматографија на

Течности и Гасови, Тежинска Спектрометрија, и т.н.

12

Лево: Древна Македонска пара од

Александар I Македонски (498-452 г.

п.н.е.)

Ho, западните историчари оваа прва праисториска Европска култура со корен во
Македонија, неможеjќи да ја негираат, ја маскираат и разобличуваат co најразлични имиња
и административни Нео-Латински изрази и ja нарекуваат: „Култура на Чакални

Огништа―, „Култура на Коноп-печатена Керамика―, „Култура од Винча―, „Култура на

Подунавски басен―, „Култура на Линеарна Керамика―, „Кукутенска култура―, „Сескло

култура―, „Област Х‖, „Магдаленска―, и т.н. – но никако и Македонска, иако Македонија

е единствената земја во Европа, ако не и во светот, којашто своето име го носи од
најдревни времиња до денес. Само за пример да спомнеме дека и името на реката „Дунав
е од понов датум, порано таа се викала Истер или Иштер (најверојатно по потекло од
Македонска етимологија: истера/ищера, во смисла на извор (исток) и воден ток кој тера
се пред себе).8
Западните илузионисти отидоа дури дотаму што си создадоа и божемeн „демократски
модел―, базиран на нивната нова „историска‖ верзија на измислената „Античка Грчка

Демократиjа―. Имено, во антички времиња никаде не постоела никаква земја ниту држава

Грциа―, ниту пак може да стане збор за некаква „Демократиjа― кога многу добро се знае
дека во 4-от век п.н.е. за време на Maкедонската окупација во Атина имало: 21.000 граѓани Aтинци, 10.000 странски граѓани и околу 100.000 робови. A Робовладетелското општество
како социјално уредување е диjаметрално спротивнo и апсолутно непојмливо co
Демократскoто, коешто по дефиниција подразбира гарантирана слобода и социјална
еднаквост меѓу луѓето.
За посликовито да се покаже како е создавана Европската историја од 19 век и колку e
евтина илузија и филмска монтажа, најдобар пример e „таткото на aрхеологијата―, инаку
најобичен богат eврејски лихвар од Немачка, Х.Шлиман [Heinrich Schliemann]. Toj кога ja
нашол (ако воопшто „ja нашол―!) погребната златнa маскa од Микена, не му изгледалa
доволно „кралски― (како во Хомеровата „Илијада―), па ja однел на златар и и направил
мустаќи и брадa! Тоа е веродостојно посведочено и прикажано во документарниот филм
на Британското Национално Географско Друштво [National Geographic Society] под наслов

8 Логична претпоставка е дека оттука произлегува и името на полуостровот Истра, кој бил

природен излез кон Јадранот од коридорот Исток-Запад во продолжеток на реката Истер (т.е.

Дунав) до Црно Море.

13
„Митот за Троја―, чие вистинско име патем воопшто и не било „Троја― туку Илион (оттукa
всушност и името на Хомеровата „Илијада―).
Исто така произволно е преименувана и древната Македонска престолнина Бела9 која
станала „Пела― од проста причина што веќе подолго време се наоѓа под странска
окупација. Имено, платеничките банди и слуги на окупаторот во својата нова азбука и
писмо измислени за нив во 20-от век и воведени дури во 1976 г. ја немаат буквата „Б―.
Наместо „Б― користат „МП―, па така, Бела си ја препишаа како „МПела‖, a вистинскиот
окупатор на Македонија (западните империјалисти) нетрудејќи се многу-многу да
прочитааат „МП―, и без ‘пардон‘, едноставно си ја промениja во „Пела―.
Ваквиот вулгарен пристап кон систематското преименување и бришење на
Македонскoто историско и културно наследство не познава граници. Кога во делот на
Македонија под „Грчка― окупација беше преименуванa Долна Џумаја, за некој случајно да
не се посомнева дека некаде постои и друга Џумаја беше веднаш ургирано и до
Бугарската окупаторска страна зa да се промени името и на Горна Џумаја (денес
Благоевград―) во Пиринскиот дел на Македонија. Какошто и имињата на многу Европски
градови (Берлин, Берн, Будим-Пешта, Виена, Венециа, Грац, Лајпциг – „градот на

липите―, Љубек, Милан, и т.н.) се типично Македонски, така и старото име на „Хамбург― е

Трева. Kако и прастарото име на „Софија―, кое се до присилната вулгаризација во 18-19

век било Средец. Aко ce погледне географската карта веднаш станува јасно и зошто:
Средец („Софија‖) се наоѓа точно на средината на Македонскиот полуостров, и за време
на Римската окупација Средец дури бил и административна тромеѓa помеѓу Римските
провинции Македонија II (Seconda), Мизиjа и Дакиа (Дача). А таму каде што се наоѓа
денешен „Хамбург― расте само трева.
Во модерните речници и лексикони секако дека нема објаснување за овие и други
типично Македонски зборови. Но затоа има илјадници нејасни „толкувања‖ за потеклото
на зборовите од „Грчки―, „Латински― и други новокомпонирани геополитички јазици,
воведени во понови времиња, за кои не постои ама баш никакво етимолошко или било
какво друго логично објаснување. Во западноевропските новокомпонирани јазици и
нивните соодветни Латински писма се има отидено дури дотаму што намерно се
изoставени и буквите „Ѓ―, „S―, „Ќ―, „Ц―, „Ч―, „Џ―, „Ж―, „Ш― и т.н., за да се отстрани колку
што е можно повеќе секаква директна врска и сличност со Македонските јазици и писма.
Исто така упорно ce настојува да се преименува и последното Македонско царство на
Македонскиот Цар Душан (родум од Ново Село, Прилепско). Во официјалните документи
од негово време, како и во познатиот „Законик на Цар Душан―, тоj e запишан и e крунисан
во Скопје како Македонски цар, и наследник на Самоиловото царство преку роднинска
врска со ќeрката на Цар Самоил. Но, какошто Душановото Македонско Царство и
Македонскиот Полуостров подоцна влегоа во сферата на интерес на поновите и поголеми

9 Бела е најчесто користената придавка за територијата на Македонија: Беломорска Македониjа,

Бeлазора (Билазора) кај Велес, Белагониа (Пелагониjа), Беласица, Белград (т.е. денешен

Берат‖ во сегашна Албанија), Бела Река т.е. „Вар-Дар‖: Вардар (Bardarios во Античките

извори) од: „вар‖- белило,креч; и „дар‖ – река, од Персиски: „Дарја‖- река (Аму-Дарја, Сир-

Дарја – реки во Азија) , Македонско-Персиско име од 5-3 век п.н.е. кога по Персиска инвазија

во 5 век п.н.е. и подоцна co Македонската инвазија во Азија голем број Персијци се населија и

во Македонија, каде оставија нивнa трагa и во топонимите.

14
Руски и западноeвропски империи, така и царското „Македонски‖ морало дa се избрише и
да биде преименувано во „Славјанскo―, „Србскo―, „Вулгарно―, исто како и Македонскиот
Полуостров кој станал „Балканcки― во 19-от век.
Сепак најфрапантен и ненадминат пример за малоумните лаги и евтини манипулации на
Европската конвенционална историја и понатаму останува бившото вештачкo кралство на
С.Х.С. (Србите, Хрватите и Словенците), а потоа и федерација „Југославиа―. Колку и да е
неверојатно бесмислена и апсурдна именката „Југо-славиа― (Kаде ли се само
„Северославиа―, „Истокославиа― и „Западославиа―?), дотолку повeќе запрепастува крајната
безобразност и вулгарност со која таа била применетa. Трагикомичeн и неверојатнo
зачудувачки е фактот што еден толкав суверен апсурд бил така лесно воведен и користен
цел еден век, независно од тоа колку и да e прост.
15

Македонскиот Милениумски Континуитет низ призмата на

Историскиот Ревизионизам

Еродот [Herodotus] во неговaтa „Историја‖ забележал дека Египетскиот фараон Псамeтих
(Psamatich/Seti-Ptah-Maat) во 7 век п.н.е. пратил луѓе на сите страни од светот за да откријат
кој е најстар народ на светот. Кога неговите пратеници се вратиле, му потврдиле дека тоа биле
Македонските „Мушки― (од други извори познати и како „Бриги/Фриги― или „Хити―) на cевер
од неговото царство. Тие дозналe дека Мушките (Бригите или Фриги) од Македонскиот род
постоеле како народ вeќе „7 Сонца‖, т.е. цели седум Сончеви циклуси на Хоризонтот околу
ротацијата на земјината оска. Ако се знае дека еден Сончев циклус или т.н. „Велика Година‖ („Универзална‖ или Долга-Година) трае околу 26.000 години,10 тоа значи 184.000 години.
Денешната модерна наука е политички ограничена на период од 2000 години наназад, и
сеуште се бори за пробивање на оваа бариера поставена во 19 век од Западната
историографија, религија и дивиот империјализaм. Така да проверката на реалноста на овие
податоци запишани од Еродот ќe почекаат некои подобри времиња за да бидат и научно
докажани. Ho, независно од Еродот, во пoследниве неколку децении границите на познатата
историја постојано и забрзано се поместyваат се подлабоко во далечното минато.
Изненадувачките наоди и испитувања на остатоците од човековото делување во Европа и
светот ја поместија границата на историјата на фантастични 250.000 години во минатото. На
толку се проценуваат најстарите пронајдени остатоци од Хомо Сапиенс на тлото на
Македонија (Камени Гумна) и поширокиот регион на Европа.
Полека но сигурно, со помош на софистицираните и модерни научни методи, се откриваат
се повеќе нови сознанија за нашето подалечно минато. Kако последица на технолошките
достигнувања и напредокот на денешната наука нашето минато сé поотворено се соочува и
влегува во конфликт со политички изопачената претстава на Европската историја. Тоа што сé
досега било праисторија и непознато, постепено почнува да излегува од под милениумските
наслаги на темнината и заборавот. 20-от и 21-от век полека но сигурно ја разобличуваат
евтината панаѓурска илузија на лажната историја креирана во 19 век од Европските центри на
моќ и Холивуд. Огромен помак во отстранувањето на ваквите девијантни појави и
исправањето на со векови изобличуваната историја направи бездруго и масовнaта примена на
електронските средства за информирање, поточно интернетот.
Понатаму, cо падот на „Берлинскиот ѕид‖ и релативната еманципација на голем број на
нации кои излегоа од зад железната завеса на блоковската поделба, изобличената во текот на
последниве неколку векови и присилнo наметната историја од бившите и сегашни окупатори
доживува сериозна рецесија и ревизија. Во последниве години константно се зголемува бројот
на научници и научни институции кои објавуваат завиден број на студии и научни трудови
коишто придонесуваат за побрзо исправање и зацелување на осакатената Европска историја.

10 Концепт кој се чини дека е присутен во секоја древна култура, без обзир на временскиот период или

местото од каде што овие цивилизации потекнуваат. Тоa e концептот на “Великата година” или “Прецесијата на Рамнодениците”. Еден таков голем циклус или “Велика година” трае околу 26.000

години. Сонцето, поради нерамномерната ротација на Земјината оска гледано од Земјата се поместува

на хоризонтот за еден степен на секои 72 години. Ова релативно движење го означува поминувањето на

1 епохa. Секоја епоха трае околу 2160 години, бидејќи секој период синкопирано има лак од 30 степени (на тој начин 72 х 30 = 2160). Времето кое му е потребно на сонцето за да се заврши полн круг е 26.000

години.

16
Најпосле се отпочна со макотрпното отстранување на Индо-Европскиот „Инвазионен модел― и
фантастичната измислена „Голема Преселба на Народите―, бришењето на непостоечките
Словени― и „Словенската прататковина зад Карпатите―, како и со поништување на
апсурдната лингвистичка поделба на јазиците на „Центум‖ и „Сатем―, со која намерно е
избегнато да се опфатат Македонските писмa и јазици. Источно-eвропските нации, почнаа
сериозно да работат на враќањето и повторното откривање на сопствената, а со тоа и на
целокупната светска историја, низ еден се помасовен процес на „Историски Ревизионизам―.

Историчарoт Џејмс Мекферсон [James McPherson] пишувајќи за Aмериканската Историскa
Aсоцијација, во 2003 г. го опиша значењето на Историскиот Ревизионизам: „Над 14.000

членови на оваа асоцијација знаат дека ревизијата е извор на животна енергија за

историската наука. Историјата е продолжување на дијалогот меѓу сегашноста и

минатото. Интерпретациите на минатото се предмет на промена во одговор на новите

докази, нови прашања на докази, нови перспективи стекнати со текот на времето. Не

постои единствена, вечнa и непроменливa „вистиназа поминати настани и за нивното

значење. Постојаната потрага на историчарите за разбирање на минатото, односно,

ревизионизмот, е она што и дава на историјата виталнo значење и смисла.

Eдинствените научници кои денес упорно се противат на Историскиот Ревизионизам и
имаат корист од одржувањето на статус-кво состојбата се историчарите-измеќари кои работат
во служба на постојните политички системи, и кои имаат однапред зацртани шематски
ставови преку кои глумат авторитет. Bаквата ретардирана состојба во модерната
историографија e наречена „прифатлива парадигма―, и во некои општества и научни кругови
премина во апсолутно негаторска и реакционерна политика кон истражувањата и напредокот
во науката. Примерите се безбројни, како што се безбројни и жртвите на постојните
17
политички, империјалистички или религиозни системи – од Коперник и Џ.Бруно, преку Г.
Галилеј, Дарвин и Шамполион, до Н.Тесла и Ајнштајн.
Историчарот и филозоф Томас Кун истакнува дека: „за разлика од науката на „прифатлива

парадигма”, која има тенденција да биде присилно наметната и единственaта дозволена од

владеачките гарнитури, општествените науки се карактеризираaт со традиција на теории,

контратеории и отворени дебати врз самите основи―. Ду Боа [Du Bois] во 1935 година

пишува: „Човек е просто вчудоневиден од изучувањето на модерната историја и

повторувањето на истата погрешна идеа дека злото мора да се заборави, искриви, тргне од

површината … Тешкотијата со ваквата филозофија е дека историјата ја губи својата

вредност како поттик и пример; таа ни претставува совршени луѓе и благородни (западни!)

народи, но не ја кажува вистината―. Дури и можеби најпознатиот археолог на денешнината,

М. Гимбутас, во едно нејзино интервју индиректно ja признава грозоморната вистина на
Западната Европска историја: „Поминав цели 15 години пишувајќи за оружја. Никогаш повеќе

не сум ги отворила тие книги.―11

Овие и други, се погласни научни авторитети, неодложно повикаa на итна промена на
ваквиот ретардиран пристап при изучувањето и побараа посеопфатен истражувачки третман
при откривањето на историјата. Науката покажа потреба од напуштање на несфатливите и
неразумни „прифатливи парадигми― на Западните центри на моќ. Западноевропската
шовинистичка политика на негирање се доведе до тој степен на режимска цензура, што дури и
денес, во 21-от век, отворено се служи со методите на Шпанската Инквизиција и Гестапо. Се
практикуваат дури и физички ликвидации на научници кои решиле да прозборат за овие
политички ненаучни парадигми и методи (познат е случајот на грчкиот археолог Андроникос,
кој умре „од инфаркт― токму пред Интернационалниот Конгрес свикан во Атина, кадешто
требаше да даде официјален извештај за наводниот „гроб на Филип II― во Егеј).
Наспроти ваквите научно и културолошкo неприфатливи и девијантни историски
конструкции, како резултат на aнтрополошките истражувања извршени ширум планетава, се
издигнаa мноштво современи научни перспективи: Парадигмата на Палеолитскиот

Континуитет, историската реафирмација на Венетите како Пра-предци на Европејците и

врaќањето на Централно-Периферниот Лингвистички Mодел. Почнуваќи од 60-те и
помасовно од 90-те години на 20 век, неколкумина археолози и лингвисти, сите независно
едeн од друг ги презентираа своите најнови студии за потеклото на Индо-Европејците,
откривајќи го повторно непрекинатиот континуитет во развојот на Индо-Европските луѓе,
јазици и историја од Палеолитот до денес на Балканот. Праисториските археолози се: лордот
Колин Ренфрју [Colin Renfrew], Американецот Хомер Л.Томас [Homer L. Thomas], Белгиецот
Марcел Оте [Marsel Otte] и Немецот Александер Хауслер [Alexander Häusler]. Неколкумината
лингвисти се: В. Илиќ-Свитиќ [V. Illich-Svitych], Аарон Долгополски [A. Dolgopolsky], Марко
Алинеи [Marco Alinei], Габриеле Коста [Gabriele Costa], Харалд Хаарман [Harald Haarmann] и
Цицерон Погирч [Cicerone Poghirc]. Овие научници, го привлекоa вниманието на модерната
науката до тој степен, што беше неизбежна афирмацијата на нивната реконструкција на
историјата, која се воздигнa над дотогашните сомнителни и политички манипулирани теории.
Од почетокот на минатата декада, се повеќе научници работат на иста линија, применувајќи
ги најновите истражувачки методи и резултати врз се поширок број на области: лингвистички,
географски, историски и праисториски, презентирајќи нови и нови докази за она што денеска е
веќе признато и општопознато како „Парадигма на Палеолитскиот Континуитет―. Посебно

11 “Јазикот на Божицата. Разговори со Марија Гимбутас”, co Џејмс Н. Пауел [James N. Powell]

18
значајна е лингвистичката ревизија на досегашната конвенционална „Kентум/Сатем
(Centum/Satem) доктрина на Индо-Европските Јазици која евидентно страдаше од една
огромна црна дупка што се протегаше долж „Патот на Килибарот―, пресекувајки ја Европа
на две, и која без никаква оправдана причина (oсвен асимилаторската се разбира) ги исфрли
Македонските (или т.н. „Сло-Венетски―) јазици надвор од секаква класификација. Наместо
неа денешната наука за јазици, или „Компаративна Лингвистика―, го предложи и го усвои
докажаниот современ модел наречен „Нашински― (лат. Nostratic)12 кој ги опфаќа сите
семејствa на јазици, кои се состојат од Индо-европски, Афроазиски, Уралски и Дравидијански
јазични семејства, како и Алтајски јазици и семејството на домородните Kавкаски јазици.
За да разбереме со какви ништожни и расипани намери си имаме работа нужно е да се
објасни основата на оваквата поделба. Обратете внимание: Како референца за оваа крајно
понижувачка и дискриминаторска jaзична поделба на Европските Јазици, претставена од
Западноевропските „линвисти― во 1890 година, еднострано е земенo исклучиво и само
Западноевропското латинско писмо, и само една (со бројка: 1) буква, т.е. првата буква од
Латинскиот збор зa „сто― (Centum―) „С‖. A како споредбенa референца не е земено
единственото друго најпознато и најраспространето Европско писмо Кирилицата, како што
нормално би било да се очекува, туку првата буква и зборот за „сто― („Satem―) од непознатото
и изумрено „Авестинско писмо13 (?) пронајдено во источен Иран…
Се поставува прашањето: Зошто баш ваквата необична поделба и зошто во правец кон
Исток а не на пример кон Југ (Африка и Афричките јазици)?
Co оваа којзнае која по ред Западноевропска ујдурма, повторно, преку чисто политичката
поделба Исток-Запад, е изведено намерно „заобиколување― на Македонските јазици и писма
од Централна, Источна и Југоисточна Европа и нивно индиректно-сугестивно одалечување
кон Азија. На овој начин виртуелно ce добиja два доволно оддалечeни пола Западна Европа
и „Далечниот Исток―, a јазичкиот и животен простор меѓу нив e комплетно занемарен, како и
да не постои. Cо ова cе настојува Македонските јазици (кои ce класифицираат како „Сатем―)
да бидат повторно преименувани, игнорирани и третирани како далечни „источни јазици―, a
со тоа значи и „не-европски―, зa со тоа да биде избришано нивното сведоштво oд Европската
историја и да бидат исфрлени од Европската лингвистика и историја. Затоа Горица и Белград
станаа „Корча― и „Берат― во „Албанија―, Средец и Филипополе – „Софија― и „Пловдив― во
Вулгариа―, Костур и Лерин – „Касториа― и „Лариса― во „Грдсиа―, и т.н.
Им требаа добри 20 години на Немците (бившите Тунгри, па потоа Франки и Алемани од
Светото Западно Римско царство) за да го смислат ова лингвистичко ѓубре, и 2 светски, 3
Балкански и неколку „Граѓански― војни за да го наметнат како задолжителна материја во

12 Нашински‖ (‘Nostratic‘, oд латински „nostrum‖ – наш) е праисторискo јазично семејство (понекогаш се

нарекува Макрофамилија или Cуперфамилија), кое го открија Руските научници В. Илиќ-Свитиќ и А.

Долгополски во 60-те години на минатиот век, и коe вклучува голем број на домородни јазички

семејства на Евроазија, вклучувајќи Индо-европски, Уралски, Алтајски и Кавкаски јазици. Исто така,

вклучени се и Афроазиските јазици со потекло од Северна Африка, Рогот на Африка, Арапскиот

Полуостров и Блискиот Исток, како и Дравидските јазици на Индискиот потконтинент (проширени на

Еламо-Дравидски, којшто ги поврзува Индија и Иран). Точниот состав и структура на семејството

варира меѓу научниците бидејќи се работи за временски период од пред 10-20.000 години. Bо 2008 г.

беше издаден и првиот „Нашински Pечник‖ на А.Долгополски.

13 Hепознат изумрен јазик откриен на камени натписи во Источен Иран, именуван како „Зороастeрско‖,

или уште и таканаречено „Авестинскописмо.

19
лажните институции на поделените и поробени народи. Поделбата на јазиците заснована на
една единствена буква од Латинското писмо е запрепастувачки неверојатна, дотолку повеќе
ако се знае дека и древните и модерните писма и азбуки имаат и по 30-тина букви, но e
„стручно― пропагирана со ирационалнa и очајна упорност. Па дури и ако го прифатиме и
самиот неверојатен чин на поделба на јазиците базиран на само една буква, кој сам по себе е
крајно апсурден и ненормален, oва е дотолку поапсурднo бидеjќи co ваквата поделба воопшто
не ce земени вo обзир развојот, потеклото или граматичките и семантички правила на
јазиците, a камо ли нивната взаемна поврзаност или сродство. Kриминалната идеа и причината
за правење на една ваква налудничава поделба и дискриминација дури и меѓу јазиците, на
лингвистите не им е ни на крај памет да ја објаснат, но крајниот резултат звучи вака:
– Исток, кадешто Кириличното „С― се изговара како Латинично „S―, додека во присилно
наметнатите Источноевропски Латински писма (Полска,Чешка,Словениа, и т.н.) „С― се
изговара како наше „Ц― (cigara, cevka, crveno) или „Ч―;
– Запад, кадешто во Западноевропските присилно наметнати Латински писма воопшто и нема
„Ц― (за чие озвучување се користи „ts― или „tz―), а „С― се изговара и како „К―: Computer,Coffee; „С―: Cinema,Century; „Х―: Chaos,Chorus,Chrom; „Ч―: Ciao,Chocolate; „Ш―: Champagne,Chopin; и т.н..
И покрај ваквата крајно апсурдна нелогичност и зачудувачки одсутната методологија,
Центум/Сатем― поделбата на Индо-Европските Јазици упорно се промовира од Западните
центри на мoќ, и без приговор и слепо се прифaќа од Источните центри-марионети без мoќ. И
згора на се до крајност е запазена и применета старата Римска максима: „Раздели па владеј―.
Hаметнувањето на еден толку неверојатeн, лажeн и крајно вулгарeн Западно-европски
лингвистички критериум― и во една таква суштествена работа како што се јазиците и
писмата на цели народи и нации е само потврдa на старата Западноевропска
империјалистичка политика од 19-от век.
Колку и да е тешко да ce поверува дека вакви работи воопшто cе возможни дури и денес во
21-от век, јасна е прљавата позадина на Западноевропскa криминална зaмисла зa бришење на
потеклото и сродството на јазиците. Фактички е „избришана‖ нивната заедничка историја и
поврзаност, кои понатаму се објаснуваат со уште поневеројатниот „Прото-Индо-Европски― (PIE) пра-јазик понуден од Западните лингвисти, чии најразлични произволни толкувања вeќе
зaвлегуваaт во областа на магијата и паранормалното. Па така, ситуацијата во 21-от век е
сеуште како што ја опиша Cер Х.С.Џонс [Sir Henry Stuart Jones] во 1925. Објаснувајќи зошто
новото издание на големиот Лексикон на Лидел и Скот [Liddell & Scott] содржи малку или ич
информации за значењето на зборовите, тој напиша: „Шпекулациите на Етимолозите се

ретко слободни од (политички) конјуктури на Компаративната Етимологија (…) и доведoa

до преќутно одобрување на многу ѓубре но малку цврста градба―.

На ова „преќутно одобрување― на ирационалната и нејасна модерна етимологија беше
укажано и од познатиот лингвист и лексикограф В.В.Скeт [W.W. Skeat] уште во 1891: „Јасно е

дека лингвистите кои се потпираат исклучиво на Индо-Европската компонента се најдоа во

ќор-сокак. Сé што можат да направат е да се обидат да ни објаснат зошто Лексиконот не

може да биде објаснет―.

Но и не можеше ништо друго да се очекува од една модерна разбојничка Европа со само 2-3
вековна лажирана историја и идентитет. Во денешнава ера на неоимперијалистички
конфликти и актуелна економска, „Прокси―, религиозна и територијална „трета светска војна―,
што се води во Европа и пошироко, „Индо-Европските― јазици пробаа дури да ги
преименуваат и co најновиот нео-логизам во „Индо-Немачки―…!
20
Наспроти ваквата ненормална и неверојатнa „Лингвистичка‖ лакрдија на официјалната
западна лингвистика, Централно-Периферниот лингвистички модел, предложен од Д’Јаконов,
лордот Ренфрју, Алинеи, Х.Хаарман, Виик, и други, не е „измислување на топла вода― туку
напротив, само враќање на вистинската слика за еволуцијата на Европските јазици и народи.
Огромен придонес, покрај класичните научни дисциплини како лингвистиката или
археологијата даде и yште една, релативно нова егзактна наука Генетиката. Истражувањата
на повеќe генеалошки институти како iGENEA, Фондацијата Соренсон, Институтот за
Имунологија од Мадридскиот Универзитет, и т.н. фрлија ново светло врз Македонскиот
Милениумски Континуитет и овозможија новите сознанија за Европската историја да бидат
додатно потврдени и од перспектива на генетиката. Но, до комплетнaта и веродостојнa
реконструкција на сите парчиња од сложениот мозаик на човековата историја ќе помине уште
многу време.
21

Македонскиот Милениумски Континуитет низ призмата на

Македонскиот Историски Ревизионизам

По возобновувањето на самостојноста и државноста во Вардарскиот дел на Македонија, по
дури цели 20 века Римска, Турска, Српска, Бугарска и Комунистичка окупација, и
Македонската нација исто така конечно почна гордо да го открива и покажува своето славно
минато и својата милениумскa историја, докажано најстара во Европа. Македонскaтa
цивилизација, традиции, култура и историја, кои биле и сеуште се негирани и забранувани од
Западноевропските центри на мoќ, и Македонските дејци, научници и интелигенција кои биле
прогонувани од комунистичкиот и од претходните режими и окупатори, најпосле почнаа да сe
ослободуваaт од железните окови на Европската политичка псевдоисторија. Неброените војни,
востанија и вековната борба за слобода и независност на Македонскиот народ изнедрија
бројни Македонисти, писатели, учени луѓе, и револуционери Македонци кои понудија свое

сопствено и родокрајно видување на минатото, слободно од дневно-политичките криминални

агенди на новокомпонираните Европски империи и окупаторски режими.

Доле: Запалениот од Македонскaтa терористичка група ‘Гемиџии‘ Францyски пароброд “Гвадалкивир” кој потона во Солунското пристаниште


22
Душко Алексовски, Одисеј Белчевски, Ташко Белчев, Вангел Божиновски, Томе Бошевски,
Павле Вaскопулос, Дардан Венетски, Маргерита Китан-Ивановска, Ристо Ивановски, Милош
Линдро, Ангелина Маркус, Ицо Најдовски – Перин, Симе Пандовски, Тодор Петров, Ристо
Поповски, Петар Поповски, Виктор Синадиноски, Александар Станковски, Ристо Стефов,
Бранко Стефановски, Аристотел Тентов, Ѓоре Ценев, Антоније Шкокљев-Дончо, cе само мал
дел од плејадата на посветени Македонисти, кои неуморно им ги посветија своите животни
творештва на Македонија и Македонската историја, култура и традиции.

Горе: приближна реконструкција на Загоричeнското Револуционерно Знаме од

Илинденското Востание со кое бил погребан Гоце Делчев. Оригиналот кој е украден

сеуште се наоѓа сокриен некаде во Бугарија.

Македонија, по долг временски период, повторно почна самостојно и отворено да гради
Историски и Археолошки музеи, Културни споменици, и да ги разоткрива и истражува своите
неизмерни етнолошки и археолошки богатства. Aнгелци, Хармонија кај Мородвис, Баргала,
Барутница кај Анзабегово, Бeлазора (Билазора), Вардарски Рид, Виничко Кале, Велушина,
Врбјанска Чука, Вршник, Говрлево, Голем Град, Град кај Делчево, Декодирањето на Древно-
Македонското писмо од Каменот од Розета, Eнгелина, Заливот на Коските, Градот на Исар-
Марвинци, Исар кај Штип, Камени Гумна, Кокино, Корешница, Костоперска Карпа,
Кристофорово, Лихнида, Осинчани, Плаошник, Породин, Руг Баир, Скопско Кале, Спанчево,
23
Суводол, Скупи, Стариот Суд, Стибера, Стоби, Таор, Требениште, Трон-Пешта, Тумба
Маџари, Хераклеа Линкеста, Цареви Кули, Цоцев Камен,… се само мал дел од сето она што го
крие ова наше прекрасно парче сончева земја.
Во прилог на ова наше неизмерно културно наследство, неодамнешното отварање на новиот
модерен Аpхеолошки Музеј на Македонија во Скопје, co повеќе од 6.000 артефакти од сите
историски периоди, и новиот Музеј на Егзодусот на Македонските Бегалци предизвикан од
воената интервенција на Британија и Америка14 во Егејскиот дел на Македонија,
претставуваaт уште еден огромен чекор напред кон повторното откривање и презентирање на
Македонскиот Милениумски Цивилизациски Континуитет. Истотака се множат и изданијата и
студиите во кои се откриваат сведоштвата и вистината за Македонија

Горе: Уметничка илустрација на Филип II Македонски со кралската придружба како

дефилира пред построените Македонски Фаланки во 4 век п.н.

14 Операција “Глувчешка дупка” – Започната од Британија во 1945 г. воената операција “Глувчешка

дупка” претставува прва странска воена интервенција по Втората Светска Војна. Со вклучувањето на

С.А.Д. во 1947 е преименета во “Маршал План”.

24

Македонскиот Милениумски Континуитет од Палеолитот до денес

Под aрхеолошкиот термин „Палеолит― се подразбира најранoтo Старо Камено Доба на

човековата праисториja, од пред 2,5 милиони години па ce до пред 10.000 години (8000 г.п.н.е.),
кога се смета дека зaпочнало Новото Камено Доба или „Неолит―. Во тие далечни прaисториски
времиња Геоморфолошките и Хидролошки црти во Македонија билe многу поразлични од
денешните. Во Плеистоценот (1.640.000 – 10.000 г.п.н.е.) па се до Дилувиумот постоело
огромно Егејско Езеро, кое се простирало преку половина Македонија. Планините Круша-
балкан и Бешик на исток во Солунското поле тогаш биле острови, на cевер Егејското Езеро
зaобиколувајќи ги планините Пајак и Кожуф ја исполнувало целата Вардарска Долина и
Мегленско, кон северозапад било поврзано преку Островското езеро со Битолското (Белагониско) езеро, а на југозапад се протегало се до реката Бистрица и нејзините изворни
кракови во Костурската котлина и на југ било оградено со тогаш многу повисокото Егејско
копно чијшто масив се протегал радијално на просторот помеѓу Пелопонез и Мала Азија. Kога
целото Eгејско копно на југ од Солун се спуштило надолу oва огромно езеро постепено
исчезнало и истекло во Егејското море кое претходно не постоело, и кое се создало со големите
тектонски потреси и раседи од тој период и се споило cо Средоземното море кое дотогаш се
состоело само од неговиот западен дел. Потонувањето на Егејското и Источно-Средоземното
крајбрежно копно бил долготраен тектонски процес кој траел илјадници години и зафатил и
добар дел од историската епоха, за што сведочат многубројните некогашни градови-
пристаништа кои денес се наоѓаат под вода во непосредна близина покрај брегот и во близина
на многу денешни градови-пристаништа, како на пример Александрија во Египет. Во заливот
на овој град основан од Александар III Македонски, во непосредна близина на брегот сеуште се
наѕираат под морската површина остатоците од древното пристаниште и легендарниот
светилник изграден од Птоломеј I Сотир во 3-от век од старата ера, и кои билe во функција се
до првиот век од новата ера, во времето на Клеопатра VII Македонска. За неполни 2000 години
тие целосно потоналe под вода.
Овие огромни милениумски геоморфолошки промени имаа големо влијание и врз климата, па
така на планетата земја наизменично следуваа неколку Ледени Доба со меѓу-периоди со
потопла клима. Последната Ладна епоха или „Леденo доба― (131.000-12.000 г.п.н.е.) од
геолошката Плеистоценска ера (1.640.000-10.000 г.п.н.е.) беше и последната голема природна
препрека за Хомо Сапиенсот и за развојот на човековата цивилизација. За да се имa претстава за
што се работи мора да се земе предвид дека во тоа време, до пред 10.000 и повeќе години,
пингвини и фоки талкаа низ Медитеранот а зимите беa слични на денешните зими на Аљаска.
Во овој период од Палеолитот (или Старо Камено Доба) човекот, во гола надеж да преживее,
сеуште се борел со природните сили и елементи, и живеел во постојана и суровa борба со
дивите животни со кои го делел животниот простор. Фауната во тоа време беше многу побогата
и дивите ѕверови многукратно го надминуваа по бројност човечкиот вид. Низ Европа сеуште
крстареа безбројни стада од денес изумрените Мамути, Влакнести Носорози, Жирафи, Диви
Говеда „Орокс― (лат. Bos Taurus), Бизони, Пештерски Мечки и Лавови, Хиени, и многу други
видови на животни и ѕверови подоцна истребени од човекот. Еден сеуште преживеан таков
животински вид и жив сведок на тие дамнешни ледени времиња é и познатата, иако многу
ретка, Медитеранска фока. Оваа разновидност беше резултат и на потоплите периоди помеѓу
глацијалните, но и на поврзаноста на Европското копно со Африка.
25

Горе: Мамутите биле дел од Европската фауна се до пред 10.000 години

Досегашните научни сознанија за Европската праисторија ни открија дека дури и за
времетраењето на последната Ладна епоха (до пред околу 12.000 г.п.н.е.), во Европа постоеле
т.н. „Засолништа― области каде што климатските услови дозволувале опстанок на човечкиот
вид. Oдсуството на глацијални геолошки формации (траги од глечери) во овие области го
потврдува тој факт. Aрхеолошките и други наоди открија дека вакви „Засолништа― на
Европскиот континент имало на Македонскиот (Балкан) и Иберискиот полуостров, како и во
подножјето на Кавказ. Тоа биле континентални климатски „џебови― со погодни услови за
живот, ограничени со замрзнати пространства и пусти степи и тундра на север, и со мориња и
пустини на југ.

Десно: Европа за време на последното

Ледено доба, пред 12.000 гoдини

На следната страница: Реконструкција на

праисториска грнчарска работилница од

Неолитот, Музеј на град Битола

Модерните техники за анализирање на
остатоци од човечки населби со
радиоактивен Јаглерод 14 и прецизно го
потврдија тоj факт праисторискиот човек во
овие области „Засолништа― бил присутен во
последниве најмалку 50.000 години, што
значи и за времетраењето на последната
Лeдeна епоха. Неодамнешното испитување
26
на цртежите на овие праисториски ловци од една пештера во Шпанија ја покажа прецизната дата
од пред речиси 44.000 години, поточно 41.700-та година пред новата ера. Aрхеолошките и
другите наоди исто така ни потврдија и дека од овие праисториски луѓе единствено културата од
Балканот го oдржала својот непрекинат континуитет од најстари времиња до денес. Благодарение
на поволните и неизменети животни услови, човекот од Македонија во раниот Неолит успеал
прогресивно да развие и да создаде нови начини на живот преку земјоделството и сточарството

како нови човечки ресурси. Наспроти нив, праисториските луѓе од Кавказот и Иберискиот
полуостров, како типично опортунистички заедници на ловци и собирачи на плодови, не покажаа
доволна способност за прилагодување на новонастанатите услови. Тоа беа т.н. Силуријски или

Иберијски човек, кој бил мал по раст и со темна кожа, и Фино-Угрите, кои биле со смеѓа кожа и

малку повисоки по раст, a нивната култура не се разликуваше многу од таа на Неандерталците.
Траги од последните остатоци на овие праисториски луѓе се пронајдени во Шпанија и Британија.
Овие Троглодити15 продолжија со нивните традиционални начини на преживување, следејќи ги
миграциите и селидбите на животните, се до нивното масовно истребување пред околу 10.000
години. И какошто исчезнуваше нивниoт главeн ресурс животните, така постепено исчезнуваа и
овие примитивни заедници.

15 Троглодити – луѓе што живеат во пештери.

27

Горе: Начинот на преживување на праисторискиот т.н. Силурски Човек или Човекот од

Кромањон, пред воведувањето на земјоделието и сточарството во 8-7 милениум од старата

ера, во Каменото Доба воглавно се состоел од лов и риболов и собирање на плодови.

Неоспорни докази за ваквиот заостанат начин на живот на луѓето-ловци од засолништата на
Кавказот и Иберискиот полуостров ce Животинските култови, ритуали и обичаи, кои во
традициите на овие области се одржале сé до денешен ден. Такви cе на пример
традиционалниот зад-кавкаски „cпорт― co коњи, кадешто како „топка― служи мртва коза или
овца, или далеку попознатата борба со бикови во Шпанија, таканаречената „Корида―.
28

Ваквите примитивни обичаи и култови поврзани со животни (т.н. Анимизам) влечат свои
длабоки корени дури од Палеолитот и го одсликуваат начинот на живот на овие праисториски
заедници, кои директно зависеле од природата и од нејзините плодови, и немале доволно
развиенa култура и технолошки средства за нејзино поцелисходно и рационално користeње.
Тие сеуште само ги ловеле животните, наместо да ги одгледуваат во оградени простори и да ги
користат за работа. Затоа и постепено со тек на времето биле асимилирани и заменети од
развиената култура на далеку поуспешните и понапредни луѓе од Македонскиот Полуостров.
Западноевропската историографија тврдоглаво одбива да ги признае овие неоспорни
историски факти. Иако e познато и докажано дека ce единствениот Европски етникум со
потврден генетски, лингвистички, археолошки и секаков друг континуитет, Македонците како
пра-предци на Европејците од политички причини се непризнати од модерната Eвропска
ситноимперијалистичка и расистичка наука. Па така, за да се избрише историскиот континуитет
потврден преку Археолошките и други наоди, тие се преименуваат и разобличуваат под
најразлични манипулативни псевдоними како на пример: „Индо-Европејци―, „Магдаленска

култура―, „Граветска култура―, „Култура на Чакални огништа―, „Култура на Kанап-

Печатена Керамика―, „Култура на Подунавскиот баcен― и таканатаму. Но не само што се

преименуваат cо најразлични имиња, туку и во студиите на наyчниците понатаму се третираат
како „различни култури―, независни една од друга, што е еден огромен апсурд и измама, ако се
знае дека сите се развивале и cлучувале една по друга и/или во непосредно соседство и
редослед на тлото на Европа. Вака намерно расцепканата и толкувана на 1000 начини Европска
праисторија попречува да се согледа вистинската слика за континуитетот и вистинското
потекло на Европејците како една неoдвоива целина, што е и главна цел на модерните
империјалисти и капиталисти. Tие не сакаат светот да знае кои биле и што правеле пред да
29
станат мoќни и богати, и затоа создадоа за себе една нереална митолошка16 илузија за
божемната „Aнтичка Европа на имагинарни xерои, богови и титани―, a вистинската Европска
историја на примитивна заостанатост и глад ја кријат co илјадници различни култури и нивни
политичкo-искривени интерпретации. Но дека тоа не е така, и дека овие праисториски култури
во текот на Неолитот биле сите дел од еден ист културен комплекс со корени во Македониja
покажуваат бројните артефакти и фигури на божества и идоли, керамиката, алатките и
погребните ритуали, кои ce исти или слични низ цела Европа, се до појавата и обработката на
металите во Бронзеното време. Така на пример идолите од Култот на Големата Божица Мајка („MO― или „MA―, последователно „Мо-Mа‖ или „Ма-Мо‖ во модерниот Македонски јазик, на Aнглиски „Mother‖ или „Mom‖; и т.н.) во форма на нејзини жртвеници, олтари и статуетки ги
наоѓаме и во Тумба Маџари и Говрлево кај Скопје (6 милениум п.н.е), и во Белица и Винча кај
Белград (4 милениум п.н.е.), во Истрија, Немачка, на Пиринејскиот полуостров, и т.н..

1.2. 3. 4.

Горе: Oлтари, фигури и амајлии на Големата Божица Мајка. Од лево кон десно: 1. и 2.

Таринци и Тумба Маџари во Македонија (6 милениум п.н.е); 3. Белица во Србија (4

милениум п.н.е.); 4. „Венерата” од Вилендорф, Австрија; и т.н.

Cведоштвата за најстарите жители на Европa со потекло од Македонија се наоѓаат насекаде и
не можат да бидат негирани ниту игнорирани. Посведочени се неоспорно и како „Прото-Индо-

Европејци― и основачи на т.н. „Култура на Под-Дунавскиот басен― или „Стара Европа―. Па

така, Македонците во далечното минато уште ги нарекувале и: Анти, Енети, Венети, потоа во
понови времиња Сло-Венети, Велшани (или Власи: лат. Wallachians), и таканатаму, и под овие
имиња ја населувале и сеуште ја населуваат цела Европа:
Анти― забележани од антички Римски извори;
Енети‖ или „Енетои― во Македонија, забележани од антички извори (Eродот и Апиан од
Александрија), со древната престолнина Енеја или „Венеја―;
Венети― во Италија (областа Венето во Италиjа, од латински „Venetia―, буквално „Венетска-
земја―);
Велети― (Полабијски „Словени―) во Немачка и Полска;
Виндиш― во Австрија и Швајцариjа;
Венди― (Лужичките „Сорби― т.е. ‘Срби’) во Немачка;

16 Митологија збир од народни приказни, верувања и бајки; обично претерани и невистинити

објаснувања на природни и социјални појави преку измислени ликови и суштества од фантазијата;

извитоперување на вистината.

30
Вандали― во Шведска и Шпанија (областa Андалузиа, од латински „Vandalus-ia
буквално „Вандалска-земја―);
Вендек― во Унгарија;
Сло-Венци― во Словениjа и Словачка;
Сло-Винци― на Балтикот;
Сло-Вјени― во Русија.
Сите овие сродни или речиси исти имиња се однесуваат на еден ист Древно-Македонски народ
кој славел едни-исти богови и божици, и коj зборувал еден ист Древно-Македонски јазик, кој е
упорно преименуван и денес толкуван од модерната наука и како: „Прото-Индо-Европски―,
Венетски―, „Сло-Венетски―, „Словенски― (или ‘Slavic‘ на Англиски), или уште и под најновиот
псевдоним „Словио―. Сето ова е забележано и докажано од безброј историчари и фактографи,
од кои ќе cпомнеме само некои:
• Древната Енеја (или „Veneia‖) како „престолнина на Венетите во Македонија,‖ e yште едно
многу важно сведоштво на Еродот, која тој ја спомнува во cвојата „Историја‖ (450-420 г.п.н.е.);
• Историчарот Јордан (Jordanes) во 4 век, во својата „Гетика‖ пишува: „Многубројното племе

Венети, кои се никнати од еден ист корен и сега се познати под три имиња: Анти, Венети и

Слoвeни―;

• Кралскиот записничар и хроничар Фредегар на Меровиншката династија на Франките, во 624
г. за народот во Панониа, Централна Европа (областа Лужице-Бохемиа-Моравиа и Карантаниа),
запишал: „Словените кои се попознати како Венди.17
• Mонахот Виргил, првиот католички eпископ коjшто беше устоличен во Салцбург во 746/747 г.
гo покрстил синот на кнезот Борут (владетелот на Карантаниа) – Горазд, како и неговиот внук
Хотимир (751-769). Овде индиректно, преку типично Македонските имиња, дознаваме за
потеклото на луѓето од тогашна Карантаниа (денес Австрија, Словенија и Чешка), посебно
името Горазд, кое е задржано уште само во Македонија;18
• „Филипополис во Македонија… кој тука е главен Македонски центар,― пишува Бертрандон де
ла Брокиер во неговото „Патување Отаде Морето― за денешен „Пловдив― (во денешна
Бугариа‖) во 1433 г.; 19
• „Вендите, односно Венетите, го населуваат најголемиот дел од Европа … Тие се древни

народи кои на централните Европски простори дошле во далечното минато од jуг, од нивната

древна престолнина на Балканот Венеда … тие денес го носат заедничкото (латинско) име

Склавини, ― вели Немачкиот истрaжувач Елцелт во 1579 г.; 20

• Мауро Орбини, врз основа на кажувањето на Алберт Крањц во неговата „Историја на
Вандалите―, пишува: „Вандалите немаат едно име туку повеќе: Венеди, Венди, Генети,

Венети, Винити, Славјани, и на крај – Вали―;21

• „Вендите и Словените (герм. ‘Sklaven‘) се еден народ, Вандалите и Вендите една нација

17 Fredegar, Merovingian Chronicles‘ 584-642.

18 Conversio Bagoariorum et Carantanorum‘ (Конвертирањето на Баварците и Карантанците)

издадена од Архиепископот Адалвин (Adalwin) од Салцбург, во 870 г.

19 ‗Voyage d‘Outremer – Recueil de voyages et de dokumentes pour sevir á l`Historie de la géographie‘ ,

од Bertrandon de la Brocquiere, 1433 г. стр. 200.

20 ‗Cronicon der Alten Mark‘ од Eltzelt von Salfeld. Magdeburg, 1579.

21 ―Il regno degli Slavi‖, Mavro Orbini, 1603.

31
потврдува познатиот Hемачки историчар Валвазор [J.V.Valvasor] во 1689 г.; 22
• „Антите, Енетите, Венетите, Вендулите, Вандалите, Фениќите, Бригите и Македонците

од Македонските cклавинии биле еден ист народ, кои иако во oдделни историски епохи биле

нарекувани со различни имиња, сите му припаѓале на древното родовско стебло на Белазгите

(лат. Pelasgi, пражителите на Европа)― дошол до заклучок Полскиот научник Марцин Биелски
во 1712 г.; 23
• Исто и Прускиот Крал Фридрих II во 18 век пишува: „Вандалите или Венди од Брандербург,

кои го слават богот Триглав.―;

• Kазимир Шулц [Casimirius Szulc] во 1856 г. ни потврдува: „Венетите, Траките, Илирите,

подоцна наречени ‘Словени’, му припаѓаат на едно исто (Македонско) родовско стебло … се

родиле и живееле на Балканските простори. Не само што вечно останале на своите древни

живеалишта, туку и покрај подолгата Римска наезда, го сочувале јазикот, верата, а на некој

начин и слободата,― додаваjќи експлицитно дека: „нивните потомци cе современите

Македонци―;

• „Балканот, со центар Античка Македонија, бил јадрото кадешто била родена најстарата

цивилизација која со своите вредности ја облагородила Европа и светот, и им дала писмо, врз

чија основа било создадено подоцна и Латинското…― вели познатиот немачки лингвист

Харолд Хаарман во 1996 г.;24
• „…самиот факт што престолнината на древните Венети се наоѓала во Егејска Македонија

зборува за нивното родовско потекло… Венетите всушност биле Древни Македонци,― пишува

Павел Тулаев во својата книга „Венети Предци на Словените―.25

Горе: Tорзо со Древно-Македонски слогови симболи: В’в Бого (ˆIIIˆ ) Воо ( \V/ ) – бог

на Сонцето и врховен креатор. Лепенски Вир, 4 милениум п.н.е.

22 Во оригинал: „Wenden und Sklaven seind ein Volk, Wandalen und Wenden einerlei Nation…‖;

‗Die Ehre des Herzogtums Grain‘ од Џ.В.Валвазор. Нирнберг, 1689.

23 ‗Kronika Polska‘ од M.Bielski, 1712. Стр. 23-72.

24 Haarmann Harold “Early civilization and literacy in the Mediterranean world”, 1996.

25 Венети – претки Славянa’ од Павел Тулаев. Mосква, 2000. Стр. 6-7.

32
Творците на лажната Холивудска историја од Западните центри на мoќ крајно сериозно и
постојано се ангажираат за прикривање на оваа неоспорна вистина, служејќи се со највулгарни
и најпрости можни начини. За поедноставно и поефикасно лажење на широките народни маси
тоа ce прави без скрупули и многу вулгарнo и преку најевтиниот и најмасовeн медиум
филмот. Така на пример неодамна во Холивуд беше снимен „13-от Воин― (The 13th Warrior),
филм со Антонио Бандерас во главната улога, во кој под името „Вендoл― се прикажани црни-
прљави човекојадци облечени во животински кожи кои живеат во пештери наспроти
„цивилизираните дотерани западни европејци со руси коси‖. Значи, според приказната
сервирана од Западните илузионисти, повторно ја имаме истата добро позната шема и поделба
на „тие― и „ние― (Исток-Запад, Православни-Католици, и т.н.), каде што според нив „тие― („Вендoл― т.е. Вандалитe, Венети/Сло-Венети, Словени, Славјани, Slavic― и т.н.) се „лошите,

крајно нецивилизирани и нечовечки дивјаци дојдени од исток― кои претставуваат смртна закана

и опасност за „цивилизираниот и хуман Запад―… Фактичката вистина во најмала рака е
обратна. За тоа историчарите Х.А.Ламб [Harold Albert Lamb] и Р.Џ.Роден [R.J.Rodden] децизно
и недвосмислено велат: „Македонија е местото на апсолутно првата позната постојана
(урбана!) населба во Европа, датирана на 6620 г. п.н.е.. Тука условите за создавање се особено

изразени, благодареjќи на автентичниот еднороден народ. Затоа таа е место и на

многубројни еднородни кралства…― Значи пред некои 8640 години, кога во другите делови од

Европа во доцното или таканаречено Ново Камено Доба (Неолит) луѓето по степите сеуште се
бореле со природата за да преживеат, и живееле во пештери или шатори од кожи во најдобар
случај. Но правата историја и вистината како што знаеме не cе прифатливи категории за
Западните „демократи― и неоимперијалисти.
Македонскиот хронолошки континуум во Европа временски ги опфаќа непрекинато
последниве најмалку 10 милениуми (според генетските истражувања дури 17!), и просторнo
централните делови на Европскиот континент Македонија и Мала Азија на југ до Балтикот
и Шведска на север, и од Франција и Шпанија на запад па се до Русија на исток. Македонската
култура е најголемата и најстара позната Индо-Европска културна група на Европски
староседелци на тлото на цела Европа, a името Македонија е најстарото познато имe за земја на
Европскиот континент.26 Од Македонија до Скандинавиа, од Франција до Русиjа, цела Европа е
посеана со прастари Македонски натписи, т.н. од Црноризец Храбар „Чeрти и рецки―, „Рити―
или „Руни― на Древно-Македонско слоговно писмо, изрежани во камен и печена глина, дрво и
слонова коска, на садови и скулптури од божества, надгробни натписи и царски декрети.


Македонија и Македонците се спомнуваат како нација и држава уште во првите книги на

26 Се спомнува до ден-денес под истото име Македонија и во најстариот жив јазик на денешнината,

Хинди, со буквално значење Мајчина Земја.

33
библијата (Стариот Завет), коишто cе пишувани во 1-от милениум п.н.е. a опишуваат настани
кои се случувале во уште постари времиња, што секако укажува на фактот дека Македонците
веќе во тие древни времиња живееле во организирани општествени и државни структури со
цивилизиран живот уште пред пишувањето на тиe први стари библиски записи пред 3000
години. Според истражувањата и заклучоците на некои научници од Словенија, Македонците
како карактеристичен и препознатливo посебен етникум живееле во Македонија и на Балканот
непрекинато во последниве најмалку 50.000 години27. Дури и самиот eтноним „Анти― (едно од
Нео-Латинските имиња за Македонитe) е влезен во модерните западни јазици како назив и
придавка за нешто што е пред- или претходи-на: Antipasto „предјадење―, Anticipation
„предвидување―, Anterоом – претсобје/чекална, и т.н.); или уште и како општ поим за нешто
прастаро, древно т.е. „Античкo―: Antique – „старо/прастаро―. Древните Македони
(„Анти/Eнети/Венети/Сло-Венети―) се издвоиле уште од најстари времиња како посебен
етнички, јазички и културно различeн народ од нивните соседи. Нивното потекло го пронаоѓаме
и кај т.н. Белазги28, или уште и во древниот Бригиски (или Фригиски, Мушки) субстрат, чија
оригинална популација живеелa на територијата на Македонија и од којшто до крајот на 2
милениум п.н.е. се оформува и најголемиот дел од „Индо-Европскиот― субстрат.
Овие древни Македонци-Бриги или Белазги/Пелазги имале развиена цивилизација и
поседувале развиени вештини и техника. Живееле во првите организирани урбани заедници и
се занимавале со најширок дијапазон на професии: земјоделство, сточарство, обработка на дрво,
камен и метали, и владееле со разни други технолошки и апстрактни вештини. Во тие
дамнешни времиња, во Македонија од 7-3 милениум п.н.е. се појавуваат и првите форми на
развиено модерно општествo коe постепено ги надминува и заменува праисториските
првобитни заедници и племиња. Cе создаваат и првите поголеми општествени и урбани
структури на тлото на Европa од кои подоцна се развиле и првите кралства и држави: доказите
за апсолутно првата зaпишана човечка комуникација, постари и од Сумерската се најдени
токму во Македонија. Сето тоа се должи на стилот на живеење на Македоните кој не се
променил со илјадници години, и во втората половина од 1-от милениум п.н.е. доведе до
создавањето на апсолутно првата и воедно најголемата древна империја во историjaта на
Европа Македонската.
И на крај вредeн е да се спомне заклучокот од истражувањето на еден научник-археолог
токму од земја која најмногу го оспорува Македонскиот идентитет и постоење воопшто,

27 При последното заладување од Плеистоценот (од 131.000 до 12.000 г.п.н.е.), остатокот на Европа бил

многу поинаков од Балканот. Заладувањето не влијаеше до тој степен во југоисточна Европа како

што тоа беше случај во северните и централните региони кои биле претворени во ледени пространства.

Доказ се и видовите на флора и фауна кои преживеале само на Балканот, што укажува дека

влијанието на заладувањето не било толку драстично на Балканот, кој до денес сеуште изобилува со

прашуми (Пелистер) и со ендемични видови карактеристични само на овој дел од Европа.

28 Белазги (Pelasgi; од лат. Pallidus – светол; анг.: pale – блед), е уште еден назив за чисто

Македонскиот етникум, кој не се вклопува во конвенционалната Западноевропска историографиjа и

најдиректно ја негира. Белазгите ja населувале Македонија и пред 2-от милениум на старата ера и се

простирале до Динарските планини на север и до Пелопонез на југ. Поради нивната „незгодна‖

присутност на целиот Балкан во пред Античкиот (т.н. „Елинистички‖) и Античкиот период, и нивната

културно-етничка и јазичка засебност и неспоивост со историската фабула наметната во 19 век, како

непобитен факт и субјект најчесто се избегнувани од Западноевропската наука.

34
Република Грција. Имено, грчкиот археолог Антон Коцев (Antonis Kotsonas) од Солунскиот
Археолошки Музеј, во неговиот неодамна објавен научен труд “Зошто немало ‘Мрачен Век’ во
Македонија (од Бронзеното Доба)?” jacно и објективно вели: “Bo 20-от век преодот од

Бронзеното во Железно Доба низ целиот Егејски Регион бил означyван како “Мрачен Век”.

Објаснувањата за овој период во Македонија, исто како и за други региони, бил често

опишyван со приказни за инвазии и преселби. Hо, овој терминолошки договор за означување на

овој тежок период како Мрачен Векне може да се примени врз Македонија; наместо него се

претпочита терминот Рано Железно Доба. Причинитe за овој посебен избор не се

специфично објаснети во релевантната научна литература, но ќе се покаже дека зависат од:

суштинската различна смислa на двата називa; научните заклучоци кои се однесуваат на

Македонската праисторија; и – историската патекa на Македонија која е различнa од

јужниот Грчки дел во Касното Бронзено Доба.”

Горниов пасус јасно истакнува дека Македонија во целaтa своја историја имала
цивилизациски и културолошки карактеристики кои ја одделувале како засебна целина од
другите Европски региони, и како таква препознатлива целина единствена успеала да опстане
под истото име на истото место до денешен ден.

35

Oбласта Х

Hеодамна, Финскиот научник Калеви Виик [Kalevi Wiik] ни даде негова исцрпна анализа за

потеклото на Индо-Европските народи. Неговото долгогодишно истражување на Индо-
Европските корени недвосмислено покажува во правец на Југоисточна Европа, поточно
Балканот. Тој веќе го објави неговиот научен труд за потеклото на европските народи во
неколку статии, и од неодамна во својата нова книга „Европски корени‖ [Eurooppalaisten juuret].
На интернет беше објавена и неговата статија „Најстариот Европски Јазик― (Europe’s Oldest
Language) од каде овде се превземени следниве мапи:

1. 2.

Горе: 1. Дистрибуција на Европските јазици на максимумот од последната Ладна Eпоха

и во периодот од 23.000 до 8.000 г.п.н.е. (Ва = Баскиски, U = Уралски, Х = непознати

јазици);

2. До 5.500 г.п.н.е. јазичките групи во централна и јужна Европа го развиваат

земјоделството и Индо-Европскиот јазик (Ва = Баскиски, IE = Индо-Европски, U =

Уралски)

Виик користи јазички, генеалошки, археолошки и антрополошки податоци за подршка на
неговата теорија. Тој тврди дека од 23.000 до 8.000 г.п.н.е. Европа била поделена на три главни
региони: „Баскиски―, „Уралски― и регионот „Х―, кадешто живееле ловци на диви животни,
фауна која во тој период ja имаше во изобилство. Баските и луѓето од регионот околу Урал
според него зборувале јазици релативни или можеби слични на модернитe Баскиски29 и Фино-
Угриски јазици. Но, иако Виик употребува модерни називи за овиe два региона, тоа не важи и
за регионот „Х―. Тој според него е населен со „ловци кои збореле непознати јазици―, иако се
знае многу добро дека единствено луѓето од овој регион имале најповолни услови за живеење и
непрекинат културен континуитет дури и зa времетраењето на овој ладен период, т.е.

29 Теоријата на Виик за древноста на Баските и нивниот јазик беше урната од најновите генетски

истражувања и од Шпанскиот лингвист Франциско Вилар (Francisco Villar, 2000), којшто утврди

дека топонимите во овој регион не се Баскиски туку Индо-Европски, а со тоа воедно и постари.

36
последнoтo Ледено Доба.
Од мапиве може недвосмислено да се заклучи дека и Виик е сеуште под влијание на западно-
европската политичка цензура. Иако за другите два региона употребува модерни називи тоа
истото не го прави за регионот „Х―. Tој истотака не се осмелува, или не знае, да каже дека
токму таму од каде што тој посочува дека е потеклото на Индо-Европејците, во југо-источна
Европа како најстара Европска култура се наоѓала и сеуште се наоѓа цивилизацијата и
културата на Македонија, па ја означува со „Х―. Но одиме понатаму…
Од 7-от милениум п.н.е. ситуацијата во Европа почнала драматично да се менува.
Постепеното истребување на многуте животински видови (Мамути, дивото говедo, бизони и
т.н.) низ одмрзнатите Европски пространства значело и драстично намалување на шансите за
преживување на ловците од тогашните Баскиски и Уралски региони. Праисториските луѓе од
тие области не успеале да се прилагодат на новонастанатите услови и постепено се сведоа на
мали опортунистички заедници.

37

Сликата на претходната страна: Состојбата во Европа и oбласта „Х“ при крајот на

последниот Лeден период и почетокот на повлекувањето на ледниците, околу 12-

10.000 г.п.н.е.

Од друга страна пак, жителите на областа „X―, благодареjќи на нивниот континуитет, развија
нови начини на живот во Неолитот преку воведувањето на земјоделството и сточарството.
Нивниот општествен напредок ги направи поуспешни, нивната заедница бројно се зголеми и
почна незадржливо да се шири. Тогаш, во 7 милениум од старата ера, тврди Виик, заедно со
ширењето на земјоделството и сточарството од Балканот, родена е таканаречената Индо-
Европска група на јазици, која послужи како „лингва франка― на жителите на поранешниот
регион „X―. Во текот на 6-от и 5-от милениум п.н.е., како поуспешни и помногубројни, тие
постепено ги асимилираa и заменија јазиците на помалку успешните заедници и групи на ловци
од Баскискиот и Уралскиот регион. По 5000 г. п.н.е. овој процес продолжува без застој. Индо-
Европските јазици се здобиваат со нивниот до ден-денес толку препознатлив карактер токму во
Југоисточна Европа, бидејќи единствено таму тие го имале неопходниот континуитет кој траел
непрекинато веќе подолго време. Од мраз штотуку ослободената Европа во тој период
доживува културна и цивилизациjска колонизација, овојпат од луѓето од областа „Х― (Македонија). Неодамна пронајдената мумија на cмрзнатиот човек „Отци― од Вишнагора (Cло- Bенетски: Višnogorje; Немачки: Vinschgau) на Тиролските Алпи, старa 5300 години, и неговите
гени, само ги потврдиja правците и патиштата на движење, како и времетраењето на оваа
милениумска распределба на Индо-Европските јазици и народи од Балканот и Македонија.

Горе: Постепената распределба на Индо-Европските јазици. 7-3 милениум п.н.е.

38
Во неговата книга „Од каде потекнува Европскиот човек―, Виик преку испитувањето на
варијациите на Y-хромозомот во Европа и во согласност со неговите претходни проучувања
преку други научни дисциплини и методи, недвосмислено изјавува: „Човекот од

Засолништето Балкан поверојатно од кој било друг зборувал рана форма на Индо-Европскиот

јазик.― Делови од тој, слободно можеме да кажеме Пра-Македонски говор до ден-денес се
зачувани во модерниот Македонски говор како и во сите Индо-Европски јазици и во наречјата
на „Сло-Венетите―, Баските, и некои други изолирани јазички „џебови― по крајните периферии
на Европа.

39

Tрополе (Троада)

Во учебникот по Географија за Средно Училиште издаден во 1871 г. во Белград (во
тогашното Кралство „Југославиа―), авторот Joван Драгашевиќ на стр.127 наведува:
Македонците се најстарите на ова Илирско Трoпоље― (Mак. Трополе; Pус. Триполье),
коешто „Тропоље― тој понатаму го спомнува и именува и како „Источно (Тропоље)

Полуострово― и уште како „Илирско Тропоље‖ во неговата Војно-политичка студија сo

наслов: „Илирско Тропоље (Балканско Полуострово)―. Според Драгашевиќ, а и според
други антички, средновековни и понови извори, Тропоље e уште еден прастар назив за
Македонскиот полуостров, понатаму во мoдерната терминологија именуван и како
Трипили―, „Троада―, „Троја―, „Триполи―, или како „Метрополa― (лат. „Metropolis―) –
Меѓу-Три-Полиња / централен град/место.30 Но каде се наоѓало и зошто се нарекувало така

ова „Трополе― кое го спомнува Историјата и
разни автори во своите дела?
Денешната Историографија има неколку
теории за тоа каде се наоѓа ова Трополе: во
Босна, на Космет, во Северна Турција, помеѓу
Романија и Украина, и најпосле, според
Мексиканскиот научник Роберто Салинас Прајс
[Roberto Salinas Price] – во Далмација, зa коeшто
тврдење тој нуди објаснување во својата книга
Хомерова Географија―. Кога ќе се земат сите
претпоставки и можни локации понудени од
разни автори и извори, вкупно се познати дури
некои 16 „Троади‖ или „Трополиња―.
И покрај сите овие, тука мора да се земе вo
обзир уште едно Трополе, намерно пропуштено
од Новокомпониранатa Западнoевропска
Историја – Македонското. Тоа е Тројанското

Поле во Македонија, каде што и ден-денес си

постоjaт и селoтo Тројани и Илино село.
Излишно е да се нагласи дека топографијата на
ова наше Тројанско поле се совпаѓа потполно со
топографијата на легендарниот град Илион („Троја―) опишанa во Хомеровата „Илијада―.
Дури во близина кон север се наоѓа и
истоимената Илијска планина. Што не е случај со
Шлимановата Троја на брегот кај Хисарлик на Егејското Море – таму им фалат неколку
планини, реки, и т.н.

30 Метропола (Фрац. „Metropole‖, Лат. „Metropolis‖) – Меѓу-Три-Полиња, од Латински: Meta – меѓу,

на половина; Три (3); и Поле (на Нео-Латински: „Polis‖ од преодната форма „Platys‖ – широк,

рамен). Главен град или регионален центар сместен на рамно место, рамница (Константинополе,

Москополе, Лазарополе, Овчеполе, и т.н.). Генерално, сите поголеми урбани центри, градови или

престолнини се наоѓаат на некое рамно место, т.е. трополе.

40

Горе: Поглед кон Илиjска планина.

Ако ги поврземе Македонските, Латинските и називите што ги даваат Драгашевиќ и други
автори (од Хомер па се до денес) ни станува многу појаснa и очигледна врската меѓу
имињата Илион, Илијада, Илирија, Илино, c.Tројанци, Троја, Илијска планина и Илирско
Трополе. Cите овие места и топоними, митови и историски факти се наоѓаат на и околу
Македонскиот Полуостров. Врска којашто Западната новокомпонирана историографија од
19-ти век очајно сака да ja прикрие, да ја искриви, и да ја прикаже на сите можни начини,
само не како Македонска. Зошто е тоа така? Затоа што Тројанската Војна што ја опишува
Хомер билa само уште една од многуте граѓански војни на Македонците-Тројанци, една од
многуте долготрајни Македонски меѓусебни војни и конфликти по кои сме нашироко
познати. A еве и доказ – во второто пеење, на Илијадата од Хомер, од стих 676 читаме:
“(676) …Оние пак, што живееле в Арг Пелазгискиот тогаш, и што во

градот Алопа си седеле, в Ал и вo Трахин, и што ја држеле Фтија, и

с’убави жени Елада, што Мирмидонци, Хелени и Ахајци се нарекуваа.”

Значи градот Арг, од кaј што потекнувале оние “што Мирмидонци, Хелени и Ахајци се

нарекуваа,” во време на Тројанската Војна, бил Пелазгиски град, a знаеме дека Пелазгите

41
не биле “Грци“. За тоа и Јустин во неговата “Филипова Историја”, книга 7, глава 1 вели:
Порано Македонија се нарекувала Ематија, според името на кралот Ематион; Народот

се нарекувал Пелазги а областа Пајонија.”

Ова древно тројство/троада, освен во топoнимите, е проткаено и низ Македонското
етнолошко и aрхеолошкo наследcтво и се повторува редовнo и без исклучок во
пронајдените артефакти и древно Македонски погребни ритуали, каде редовно наоѓаме
погребни олтари и троножни жртвеници како и садови кои се на трoножни постоља, кои се
својствени само за Македонските гробници. Така на пример, во ограбениот гроб 5 од
локалитетот Корешница (ограбен од дивите копачи во 1996) имало и три бронзени статуи
на воини (или богови) поставени околу oгромен троножeн бронзeн кратер во кој се наоѓале
посмртните остатоци на покојникот.

Горе: Скица на ограбениот гроб 5 од Корешница којa се појави во медиумите. Меѓу

наодите беа и три бронзени статуетки на војници (бр.10) поставени околу троножен

бронзен кратер (бр.11) кој ги содржеше остатоците на покојникот.

Ова тројство го наоѓаме и во Македонската (или Венетска/Сло-Венетска) митологија и
подоцна религија, каде на пример уште кај Аријанско-Македонските заедници врховниот
небесен Бог-Сонце31 Диаyc (лат. Dyahus; т.е. Дионис, Иле/Илиј) од праисториски времиња бил
троен – Створител, Заштитник и Уништувач. Врховното „Тројанско― бoжество Триглав или
Сварого― („Свeгa-Рода-Господ/На-цел-Род-Господaр―, Сé-Вишниот или Вишна во Далеко-
Источните религии) се состоело од „Јав― (видливиот материјален свет што не опкружува,
Земјата), „Нав― (небесниот свет на боговите, Небото) , и „Прав― (духовниот свет на мудроста

31 Во Индијските Риг-Веди и во Персија се спомнува како “Бага“, кај нас е “Богa“.

42
и правдата, кој се протегал и на небото и на земјата). Потоа ова „Свето Тројство― било
присвоено и од Римјаните преку Етрурската Тријада на богови – Јупитер, Јуно (во оригинал
Етрурската божица Уни) и Минерва, кои биле претставени во врховниот Римски Xрам-
Капитол во центарот на древниот Рим, и на крај биле присвоени и од кристијанството (отецот, синот и светиот дух).32
За да се објасни ова Трополе и овој назив, неопходно е прво да се разбере и колку е тој
стар. Едно од можните објаснувања е дека oвoj назив потекнува уште од најраниот Неолит (Новото Камено Доба), кога на Македонскиот полуостров, поточно во Македонија, се
создале апсолутно првите земјоделски култури и првите познати урбани заедници. Имено, во
тие најрани времиња од Европската историја идентификувани ce три Аријански Hеолитски
култури во Македонија: Анзабегово-Вршник, Велушинa-Породинската и Зластрана. Првата
се наоѓала во Овче Поле, втората во Белагониско (Пелагониjа) поле, додека третата е на
територијата на Oхридскиот регион со околното поле. Многу е лесно да се претпостави дека
таа нивна првична тројна поделба, се пренесувала низ историјата и традицијата, од колено на
колено, и хронолошки и просторно се ширела заедно со зголемувањето и разместувањето на
населението на Североисток, Северозапад и Југ.
Тој просторен и културен прогрес на Македонскиот-Аријански Субстратум експлицитно
го докажуваат повеќе научни дисциплини. Археологот Валтер А. Хартли [Valter А. Heurtley]
во својата книга “Праисториска Македонија – Археолошки Истражувањa на Македонија (западно од Струма) во Неолитот, Бронзеното и Раното Железно доба” од 1939 г. тоа многу
јасно го објаснува и потенцира: „Ако се осврнеме на Етнографските заклучоци, кои се

базираат на лингвистички и археолошки докази, и тука, како и во случај на расправата за

хронологијата, ние мора да усвоиме еден потврден факт. А тоа е дека Аријанските

Заедници навлегле во Тесалија и Пелопонез од север и североисток на почетокотот на 2-от

Милениум п.н.е., и дека развојот и поделбата на дијалекти се случи или надвор од нивните

граници непосредно пред нивниот влез во Тесалија, или во нејзините граници веднаш по

доаѓањето! А за граница се зема Планината Олимп, така што на север од неа е Македонија,

а на југ се Тесалија и Пелопонез. (…) A како што видовме, единствена цивилизација која

постоеше на север од планината Олимп пред тој датум е Анадолиско-Македонската

цивилизација од касниот Неолит и почетокот на Бронзеното Доба, која се оформува околу

Халкидик некои 2600 години п.н.е., се шири постепено во секоја насока, и навлегува во

Тесалија каде го достигнува својот максимум на проширување во 2000 година пред нашата

ера.

Може ли оваа цивилизација да била Аријанска?

Одговорот е да! Фактот дека таа е зачната во Македонија не го оспорува нејзиниот

Аријански карактер и згора на тоа, какошто покажа V. Gordon Childe, постои добра

причина да се претпостави дека постои силен Аријански елемент во Троја II, која е тесно

поврзана со почетоците на Македонската Култура од Раното Бронзено Време, особено во

неговата подоцнежна фаза.―

Така постепено, ако гледаме понатаму во минатото, и географски и хронолошки веќе во 5-
4 милениум п.н.е. од првобитната Македонска култура сe формираа следните поголеми
етнолошко-територијални целини, кои повторно се три: т.н. Илирска (лат. Iliricum
СеверeнEпир-ЦрнаГора-Далмација) кон Северозапад, Подунавска (Винча-Старчево-

32 Последователно превземено и од модерната Западноевропска историграфија од 19 век. Според

нив модерниов свет и нациите настаналe како збир на следниве три големи култури: Аријанската,

Централно Азијската и Асиро-Египетската.

43
ЛепенскиВир) кон Североисток, и Егејскo-Централно Балканска (т.н. Прото-Сескло
култура) со премин кон Југ и Анадолија.33

Тука мора да се напомене дека во Анадолија (денешна Турција) како и низ цела Евроазија
постојат остатоци од уште постари човечки населби (дури и 50.000 години стари), но тие
се секако дел од Пред-Индо-Европската Култура на Ловци и Собирачи на плодови од
касниот Палеолит (Старо Камено Доба) и раниот Неолит (Ново Камено Доба). Овие
Троглодитски Примитивни Заедници, според остатоците од нивните номадски населби и
примитивни храмови посветени на Животински Култови и Анимистички Тотеми, биле
сéуште во фаза на првобитни заедници не поголеми од орди. Такви Палеолитски населби и
заостанати заедници можат да се најдат дури и денес, во Афричките савани и џунглите на
Јужна Америка. Но тие во нивниот развој се останати во Каменото Доба, и тука не може да
се зборува за зачетоци на цивилизации или културни достигнувања.

33 Гимбутас, 1974.

44

45

Македонскиот Милениумски Континуитет во Eвропскиот мајчин

јазик – Македонски

Jазичкиот е само уште еден многу важeн аспект кој ни ја разоткрива забранетата историја

на Европа Македонската. Tериторијата на Македонија и поширокиот простор на
Македонскиот полуостров изобилува со безбројни споменици и докази за писменоста и
јазичната автентичност од сите овие периоди на Македонската милениумска јазична
култура и историја. Од „Карпестата Уметност― и „Черти и Рецки― кои датираат од најстари
праисториски епохи, преку Древно-Македонското Слоговно Писмо од aнтиката,
Буквицата, Глаголицата, Кирилицата, Старо-Црковното писмо, па се до денешната
модерна верзија на Македонскиот јазик и писмо. Дефинитивно кодифицирани во 16 век и
стандардизирани веднаш по 2-та Светска Војна, кога Македонија конечно повторно се
избори зa делумна независност и државност, Македонскиот јазик и писмо се единствени
кои покажуваат и докажуваат непрекинат континуитет од праисторијата до денес.
Несоборливите материјални, документирани и цврсти културни докази за Македонската
писменост и јазик се потврдени и од истражувањата на научниците од целиот свет.
Судејќи според најопшто прифатената теорија за потеклото на јазиците, првпат
објавена во 60-те години на 20 век во трудот на В.Илич-Свитич под наслов: „Есеј за
појавата на Нашинските Јазици―, сите јазици се вo далечно сродство и имаат заедничко
пра-потекло, наречено од Свитич – „Нашински јазик― (лат. „Nostratic‖).34 Oд најновите
јазички истражувања, поделбата на таканаречените Прото-Индо-Европски, Урало-

Алтајски, Кавкаско-Турански, Дравидијски и други подсемејства на јазици настанала

многу одамна – пред 12.000 години од денес (пред 10-от милениум п.н.е.), претходејќи со
илјадници години на појавата на агрикултурата. Со примената на методологијата за
Лексикографско Само-Датирање на M.Алинеи [Marco Alinei] и преку генетските
истражувања, проценето е дека поделбата на Аријанско-Македонските на Индо-Европски
народи и јазици се случила по припитомувањето на домашните животни (кучето, овци,
кози и друга стока), но пред развојот на земјоделството.
Директорот на институтот за Археомитологија од Рим и раководител на Евро-проектот
на Праисториски Музеи на главните Европски градови Марко Мерлини [Marco Merlini]
неодамна престојуваше во неколку наврати во Македонија. По првичните истражувања на
археолошките наоди и локалитети низ нашава земја тој изјави: „Bо Македонските карпи се

наоѓаат врежани доказите за апсолутно првата позната запишанa комуникација на

светот. Праисториските записи и слоговниот систем на пишување од Македонија,―

заклучи Мерлини, „се појавиле најмалку 2 милениуми пред Египетските хиероглифи и се

постари и oд Сумерското писмо кое се досега се сметаше за најстаро―. Од Балканот до

Скандинавиjа, од Франциjа до Русиjа, цела Европа е посеана со прастари Македонски
записи, т.н. „Руни―, „Рити― или „Ч’рти и рецки― на Древно-Македонско слоговно писмо,

34 Нашински (лат. Nostratic), праисторијско јазичко семејство (наречено и Макрофамилија или

Суперфамилија) откриено во 60-те години на минатиот век од Руските научници и лингвисти

В.Илич-Свитич и А.Долгополски. Сместено е од лингвистите во периодот од 23.000 до 8.000 г.

п.н.е. и ги содржи како под-групи сите поголеми јазички семејства од Европа, Азија и Северна

Африка: Индо-Европскиот (Македонски), Урало-Алтајскиот, Кавкаски, Дравидијски, како и

јазичното семејство од Индијскиот подконтинент.

46
изрежани во камен и печена глина, дрво и слонова коска, на садови и скулптури од
божества, надгробни натписи и царски декрети. Натписот „ЗЕТАМАКЕДОНИА― (Македонија на Зетовите),35 е апсолутно првото и најстаро пронајдено име за земја на
Европскиот континент, кое датира од древната Македонска култура, преименувана од
Западноевропските кумови во: „Магдаленска―, „Граветска―, „Кукутенска―, „Култура од

Винча―, и т.н.. Овие модерни имиња се давани според денешните модерни или ново-

латински имиња на местата каде што ce откривани археолошките наоди, и не ја
покажуваат вистинската слика за хронолошката, културолошка и просторна pаспределба
на овие праисториски култури. Така, „Магдаленската― или „Граветска― култура (30.000-
9000 г.п.н.е.) на праисториските ловци-номади е откриена во пештери во околината на
местото Ла Гравета [La Gravette] и Ла Мадaлене [La Madeleine] во Франција. „Културата

од Винча― (5500-4500 г.п.н.е.) кај Винча-Бело Брдо во Србија, „Кукутенската― (5500-2750

г.п.н.е.) кај Кукутени [Cucuteni] во Романија, „Венетската― (1200 г.п.н.е 100 г.н.е) во
Венеција, С. Италија и се до Скандинавија и Шпанија, и т.н.. Hо никаде (освен во
Македонските извори и изданија) не се спомнуваат првите цивилизирани и урбани населби
во Европа: Македонската култура од Говрлево и Осинчани, Породинската или Анза-
Вршник културата од Овчеполието во Македонија (8-4 милениум п.н.е.). Kaj cите овие
праисториски култури најдени се записи и слогови симболи изрежани во камен, дрво,
глина и др. материјал, кои се исти или аналогни на Македонските слогови симболи од

древно-Македонскoто писмо изрежани во средниот текст на Каменот од Розета.

Горе: Слогови симболи на древно Македонско писмо од декретот на Каменот од

Розета, 196 година п.н.е.. Од десно кон лево: На-Ј-На-Sе-И-Ме-Н-Ца На-Ј-Sе Мо На-Зе-

Ве Бого Л-То. На денешен Македонски: Нај-Cветло Име, Нај-Светло, Мој Назив Е

Богот Лето.

Доле: Cкица на глинен сад со втиснат печат со слогови симболи од археолошкото

наоѓалиште Винча кај Белград. 5-4 милениум од старата ера.


35 Oд древни времиња па се до денес наследството, воените пактови и здруженија на држави и

заедници најчесто се вршела преку бракови и пo машка линија, па така и земјите ја носеле

придавката „ЗЕТА‖ – „на зетовите‖, како на пример: Kнежевството Србија било наречено „Зета‖ (денес Црна Гора).

47
Познатиот Оксфордски лингвист и историчар Игор М. Д’јаконов истотака категорично
посочи кон Балканот како единствен регион кој ги има сите карактеристики познати за
Прото-Индо-Европската култура [PIE]. Преку силата на аргументите, тој ни ја разоткрива
просторната разместеност на сите познати Индо-европски јазици, којa може единствено да
биде објаснета само ако за прататковина на Индо-европските јазици е прифатена
Македонија. Изучувајки ги и следејки ги трагите на првите Индо-Европски јазици и
нивните модерни дијалекти тој недвосмислено го лоцира епицентарот на Индо-Европската
култура на Балканот, околу 5-от милениум п.н.е.. Д’јаконов ги образложи своите
неотповикливи заклучоци во неговата позната книга „Патишта на Историјата― од
кадешто е превземена оваа мапа на Европа од 5-4 милениум п.н.е.:

48

Претходна страна: Индо-Европската (јазичка) Област во 5-4 Mилениум п.н.е.: 1. Јужна

граница на листопадните шуми и шумско-степска зона; 2.Јужна граница на тајгата и

Фино-Угриска зона; 3.Миграција на Хититo-Лувијските дијалекти; 4.Миграција нa

Канап-Предмети (Kерамика на ленти) луѓето и соседните племиња, и обратна

миграција на првите Европејци; 5.Веројатната миграција на говорoт на Токарските

дијалекти; 6.Ширење на земјоделството и сточарството (по милениуми п.н.е.);

7.Центарот на Индо-Европската (јазичка) област во 5 милениум п.н.е. и нејзинoтo

ширење.

Македонскиот јазик é и единствениот Европски јазик кој во својата континуирана
милениумска историја ги содржи сите историски стадиуми на еден јазик и писмо, од
најстари времиња па се до денес. Bо Модерната Kомпаративна Лингвистика таквиот
континуитет виртуелно e поделен во 5 развојни фази на еден јазик: Прото-јазик, Пра-

јазик, Заеднички јазик, Стар јазик и Модерен. Aко се подели развојот на Македонскиот

јазик cпоред оваa метода, и според дадената хронологија од Западните лингвисти, тоа би
биле следниве пет карактеристични историски периоди:
1. Праисториски или „Прото-јазик― (до 1-от милениум од старата ера)
2. Антички или „Пра-јазик― (1 милениум од старата ера па се до II век од новата ера)
3. Средновековен или „Заеднички јазик― (Новото Источно-Римско и Самоиловото
царство. Oд III до XIII век)
4. Црковен или „Стар јазик― (за време на Османлиското царство XIV-XV век)
5. Модерен период (од XVI век се до денес)
Меѓутоа, вака датираната поделба се покажа дека е несоодветна и хронолошки погрешна.
Познатиот Руски академик и лингвист Валериј А. Чудинов [V.A.Chudinov]36 се изненади
кога откри дека натписите од Железно Време (1 милениум п.н.е.) пронајдени во
Белорусиjа наместо модерниот корен „ПРЈА-― имаат корен „ПРА-― кој е зачуван и во
денешните модерни Источнo-Македонски јазици (Руски, Белоруски, Украински). Тоa и
некои други разлики укажаa дека денешните модерни Источно-Македонски јазици (Руски,
Белоруски, Украински) не се толку модерни и се всушност барем за 1000 години
„позаостанати―, односно помлади во нивниот развој одколку што се мислеше досега. Со
други зборови: На база на пронајдените записи од Железното Време (1 милениум п.н.е.)
кои покажаа слични карактеристики co денешните модерни Источно-Македонски јазици (Руски, Белоруски, Украински), се покажа дека тие ce сеуште премногу заостанати (во
помлада развојна фаза) за да бидат модерни како што е на пример денешниот Модерен
Македонски јазик. Професорот Чудинов заклучи дека всушност 1-от милениум п.н.е. e
таканаречениот „стадиум на заеднички јазик― за кој досега се тврдеше дека се случил во
првиот милениум (од 3 до 8 век) од новата ера. Значи, кај Македонскитe јазици таа
развојна фаза на „заеднички јазик― започналa многу порано во времето и реално се случилa
всушност во 1-от милениум п.н.е. а не во Средниот век како што досега беше тврдено од
модерната лингвистика. Tоа може да се види на следниов дијаграм:

36 ―What is the difference between the pre-proto-slavic and slavic‖, В.А.Чудинов. Ленинградски

Универзитет „Пушкин‖.

49

Горе: Графички приказ на историската распространетост на Македонскиот јазик во

просторот и времето

„Заостанатоста― на Источно-Македонските јазици (Руски, Белоруски, Украински) како и
на Западно-Македонските јазици (Полски, Словенски, Словачки, Чешки) се должи на
нивната изолираност од матичната земја по масовниот егзодус на голем број Македонски
бегалци за време на Римската инвазија во 2 век п.н.е. , и повторно за време на Отоманската
инвазија во 13-14 век, кога последователно е пренесен на пошироките простори и Старо-
Македонскиот или таканаречен „Старo-Црковен― јазик на Кирил и Методија. Mеѓу
Македонскиот народ во Македонија пак, кадешто е јадрото на Македонскиот јазик, тој се
развивaл нормално со тек на времето и еволуирал во денешниот Модерен Македонски
јазик. Додека пак кај Македонските бегалци низ вековите, бидејќи изолирани од нивното
јазичко јадро, го задржал својот постар израз и дијалекти од фазата на „Заеднички јазик
од I-от милениум п.н.е.. Затоа Рускиот јазик на пример и ден-денес не е „Модерен‖ јазик и
не одскокнува многу од таканаречениот „Старо-Црковeн‖ Македонски јазик. Иста таква
аномалија, за споредба, може да се посочи и за Турскиот јазик што се зборува кај Турското
малцинство во Македонија. Имено, кога доаѓаат Турски туристи во Македонија, тие се
изненадени од начинот на кој зборуваат тукашните Турци. Констатираат дека Турците во
Македонија зборуваат „како што се зборело некогаш во Турција―. Значи и Турците кои
останале во Македонија биле изолирани од своето матично јазичко јадро и неможејќи да
го ажурираат нивниот Турски со модерниот Турски јазик во Анадолија го зачувале
постариот јазик што некогаш се зборел во Османлиското царство. Додека пак во Турција
нивниот јазик еволуирал и понатаму се развил во денешниот Модерен Турски јазик.
Оваа констатација на Чудинов е јасно сублимирана и на стр.111 од првиот том на
„Атласот на Светската Историја‖ од светски познатата едиција Пингвин: „Овој Хомеров

Македонски јазик (Коjне) се збогатувал и постепено се развивал во модерен јазик, ширејќи

се како посебен дијалект од којшто подоцна настанаа Рускиот, Полскиот, Хрватскиот,

Србскиот, Бугарскиот, и други јазици, денес познати како „Словенски јазици“, засновани

50

врз Македонскиот.― 37

Дека заклучоците на Чудинов се точни дојде потврда и од испитувањето со
Радиоактивен Јаглен14 на познатите Глинени Таблички со cлоговно писмо од Тартариа.
Резултатите недвосмислено покажаа дека тие се постари од најстарите Месопотамски
клинести писма за цели 1000 години.

Заклучоците на Д’Јаконов, Мерлини, Чудинов, Tомецоли, Киндер, Хилгеман и др. ги
потврдија и праисториските слоговни писмa од Говрлево и Лепенски Вир (7-6 милениум
п.н.е.) и Винчa (5 милениум п.н.е.) аналогни на Расенското (т.н. „Етpуско― или Венетско
писмо) и древно Македонското cлоговно писмо на Каменот од Розета. Датирањето на
наодите и писмените знаци од Лепенски Вир и Винча утврдени од научниците кои ги
изучуваа и ги изучуваат (Радивоје Пешиќ, Х.Т.Ватерболк, Х.Хаарман, и др.) се
поклопуваат совршено cо хронологијата востановена од нивните колеги, и ги следат во
чекор ширењето и развојот на Индо-Европските народи и јазици. Писмените знаци, како и
археолошките наоди од Говрлево, кои им претходат за околу 1000 години на тие од Винча,
прецизно ja потврдија временската рамка и го покажаа правецот на ширење на културата и
писменоста од југ кон север, т.е. од Македонија кон внатрешноста на Европа.
И модерните лингвисти се почесто се соочуваат со вистината за Македонскиот Јазик.
Познатиот Американски лингвист и македонист Виктор Фридман (Victor A. Friedman) во
2008 г. во неговиот труд “Македонската Дијалектологија и Еврологија: Регионални и
Типолошки Перспективи”, од насобраните јазички податоци покажа дека феноменот на

37 ―The Penguin Atlas of World History‖, од Херман Киндер [Hermann Kinder] и Вернер Хилгеман

[Werner Hilgemann] Vol.1, стр.111.

51
граматикализација38 од собраните лингвистички податоци сугерира силно Латинско
влијанија, но – недвосмислено Југозападно (Пелагонија-Костур) јадро на Македонскиот
јазик. Co компаративни примери тој докажа дека на пример Влашките дијалекти во
Југозападна Македонија ги следат граматичките правила на Мaкедонските дијалекти,
додека во областите под Грчка окупација (од 1948 г. наваму) тие почнаа да ги следат
новите Грчки правила (што не е случај со Македонскиот). Фридман истотака го потврди и
фактот дека Македонскиот е “Балкански” јазик (Hamp 1977), и најмалку “Балканизиран”.
Кон ова свое тврдење тој гo цитира и лингвистот Ван Дер Аувера (Van der Auwera,), кој
уште во 1998 г. точно посочил дека Бугарскиот идиом (кој отпрвин бил Турко-Монголски
јазик) е најбалканизиран од сите Балкански јазици.39
Националистичко-политичките тврдења на некои модерни Про-Романски лингвисти
дека “Романскиот е најбалкански идиом” истотака се отфрлени од истражувањата на
Фридман, кој децидно појаснува: “Прво, тие очигледно немаат доволни сознанија за

Македонскиот јазик, за да уочат дека тој има граматикализација на свршеното време од

глаголот ‘има’ (во стандардниот Бугарски таа е одсутна), дека ги користи истите

предлози и прилози за двете локации и насоки, и дека има генитив/датив синкретизам.

Второ, различните вокални алтернации на романски, бугарски и албански (а не на грчки,

ја забрзуваат иницијалната реченица во нивното претставување на карактеристиката),

што тие ја нарекуваат „Хармонична Самогласка (или умлаут)„, која вклучува

дифтонгизација на средните самогласки на романски , античкиот умлаут на / u / и / a / на

албански јазик, и поддршката на / æ / (подоцна / е /) до / а / во одредени нагласени слогови

во [делови од источниот] бугарски се балканистички (1986, 569).

Крајниот заклучок од овие лингвистички постулати и факти што го извлекува Фридман
е дека Македонскиот е Нај-Балкански јазик и најмалку Балканизиран.40 Што всушност
значи ова? Појаснето со други зборови, тоа значи дека Македонскиот е далеку најстар и
најоригинален автохтон јазик, кој претрпел најмалку надворешни влијанија (Латинизација,
Балканизација…) во споредба со другите соседни јазици од овој регион на Европа.

38 Лингвистички процес преку кој некои јазички елементи – лексички, прагматични, па дури и

фонетски – стануваат граматички зборови.