АГРОЕКОЛОГИЈА

АГРОЕКОЛОГИЈА (ст.грч. жгрÁз – нива; о«кÁз – околина, сре
наставна дисциплина што ги изучува меѓусебните односи на живите организми (растителни и животински), од една страна, и амбиентот (животната средина) во земјоделството, од друга. Посоодветна дефиниција изнесува Молнар (1995): „Агроекологијата ги проучува законитостите врз кои во земјоделското производство се засновува заедничкиот живот, одржувањето и производната дејност на културните растенија и домашните животни.” Агроекологијата, како и екологијата во целина, опфаќа две основни компоненти: агробиотопи и агробиоценози, кои се поврзани во еден систем: агроекосистем. Агробиотопите се карактеризират со повеќе или помалку изедначени физички и хемиски компоненти (клима, релјеф, петрографија, хидрографија, почви и сл.) во определени територијални единици, во кои се одвиваат животните функции на одделни асортимани земјоделско производство. Агробиоценозите ги претставуваат асортиманите на живите организми (видови, сорти, хибриди, раси) кои, заедно со спонтаните организми (плевели, штетници, болести), се одгледуваат во одделни агробиотопи. Меѓу двете компоненти интегрално се одвиваат процесите на размена на материите и проток на енергијата, така што поврзаноста на агробиотопите со агробиотопите функционира како единствен систем – агроекосистем (во слободната природа
– екосистем). РМ со својата географска положба, климатски услови, релјеф, хидрографија, хидрологија, петрографија, почви, и др., се одликува со голем број агробиотопи, кои овозможуваат продуктивно функцион

2019-01-05T18:11:34+00:00 Коментарите се исклучени на АГРОЕКОЛОГИЈА